Estoy Viva! Ik leef nog!

Queridos todos!

Laatste update: 14 mei 2007... dat is vandaag precies een half jaar geleden... Het lijkt een saaie herhalende factor in mn updates te worden, maar het blijft onvoorstelbaar hoe snel de tijd vliegt! De afgelopen maanden zijn 'hoogseizoen' geweest qua teams van doktoren die gewerkt hebben voor Salud y Paz en Phil (mijn baas) is 2 maanden in de VS geweest voor fondsenwerving waardoor ik als verantwoordelijk voor de twee klinieken en het organiseren van de teambezoeken achter bleef... Overbodig om te vertellen hoe vol mijn bordje geweest is!

Om iedereen weer op de hoogte te stellen van mijn leven hier in Guatemala komen hier de highlights van de afgelopen 6 maanden met waar mogelijk de foto's!

In de eerste plaats heb ik in de afgelopen maanden veel medische/tandartsen/bouw-teams vanuit de VS verwelkomt. Ik moet ervoor zorgen dat alles voor die teams geregeld is en als de teams dan in Guatemala zijn ben ik erbij om te helpen hun 'missie' tot een succes te maken. Het is heel erg leuk dat ik nu teams mag begeleiden van mensen die ik in het begin van dit jaar al heb leren kennen. Daardoor krijg je een hele speciale band en die mensen helpen je de vooruitgangen binnen het project te zien waar je zelf af en toe niet meer zo'n duidelijk beeld van hebt.
Het moeilijkste is het samenbrengen van de verwachtingen en gewoonten van de Guatemalteekse kant met die van de Amerikaanse kant als Nederlander zijnde. Hoe langer ik hier ben, hoe meer de cultuurverschillen mij duidelijk worden en hoe meer moeite het mij ook kost om daar mee om te kunnen gaan. Dat klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar misschien is het voor te stellen als een ui waarvan er steeds meer lagen afvallen en je dus steeds dichter bij de 'kern' komt. Dit geldt zowel in mn werksfeer als binnen mijn vriendengroep.

Het was erg lachen toen ik (als sneeuwwitje) aankwam in Zacapa om een team te bezoeken en mijn 7 dwergen al aanwezig waren (6 vertalers en 1 buschauffeur). Ach, ik blijf lang voor Guatemalteekse begrippen en het blijft onderwerp van gesprek :-)!

We hebben in Oktober weer een oog-chirurgenteam gehad die vorig jaar rond deze tijd ook naar Guatemala gekomen zijn.
Ze doen voornamelijk staar operaties, maar soms komen er ook andere zaken tussendoor. Herinneren jullie het verhaal nog van het 8-jarige meisje waar ze vorig jaar het oog van verwijderd hebben vanwege een tumor dat daarin groeide? We waren haar een jaar lang 'kwijt' en ze is nooit meer terug geweest voor haar vervolgafspraken, maar de chirurgen wilde haar toch wel graag weer zien en daarom hebben we de bomberos erop uit gestuurd om haar te zoeken. Een dag later kwamen ze terug: met Ana!
We hebben ook een fluor-behandeling dag gehad op een school in Camanchaj. Alle kinderen kregen een korte fluor behandeling waardoor hun tanden weer voor een half jaar extra beschermd zijn.

Terwijl ik vooral voor Salud y Paz werk komen zijn er (gelukkig!) af en toe mogelijkheden om nog met Caras Alegres mee te werken. Zo ben ik meegeweest met de jubileum-kampeertrip van Caras Alegres naar het natuurreservaat in Panajachel. Dat was echt een onwijs leuk weekend waar we ongelofelijk veel lol hebben gehad met de leiders onder elkaar alsmede met de kinderen.

We hebben het 6-jarig jubileum van Salud y Paz heel erg groots gevierd. We begonnen met een aanloop van ongeveer 200 man, maar toen we eenmaal eten, drinken en taart uit gingen delen liep het aantal aanwezigen snel op tot een man of 500...

Heb ook tussendoor mn verjaardag gevierd. Op de dag zelf was ik met een team op pad, maar het weekend daarna heb ik het samen met Oscar en David gevierd bij mij thuis. Het was echt heel erg gezellig! Ik kan alleen niet meer bij de foto's omdat mn externe USB waar ik alles opgeslagen heb het niet meer doet... Hieronder een foto van mijn vriendengroep hier in Xela:


Vanuit Nederland heb ik ook bezoek gehad van Gonny en haar ideale man Derek en Olivia is mij eind Augustus komen op zoeken! Het is altijd heerlijk om vrienden en familie vanuit Nederland in mijn Guatemalteekse leventje te kunnen introduceren.
Met Olivia ben ik eerst lekker in Antigua gebleven.

En daarna zijn we naar Chichi gegaan, waar het heeeeeeel erg moeilijk was om de auto vanuit het hotel weer op de doorgaande weg te krijgen :-)!

Onderweg lekker wat eten...

En het Atitlan meer bezocht:


15 September is onafhankelijkheidsdag in Guatemala en ook van Quetzaltenango. 14 September is 's avonds het grootste feest en we hebben het voor elkaar gekregen om met de herkozen burgemeester van Xela op de foto te komen! Man in het midden = burgemeester, meisje links = Miriam, jongen onder is Lennert, mn nieuwe huisgenoot.


We hebben ook net verkiezingen achter de rug. Het is allemaal erg rustig gebleven en uiteindelijk heeft denk ik de minst slechte van de twee overgebleven partijen gewonnen. Na de eerste ronde van de verkiezngen moest het land opnieuw kiezen tussen de twee partijen die met de meeste stemmen uit die eerste ronde uit de bus gekomen zijn. De ene partij was de 'Mano Dura' (Harde Hand) waar bij een ex-legerleider de partijleider en daarmee dus presidentskandidaat was. Deze partij had het idee om met harde hand het geweld en de armoede in het land aan te pakken. Iets wat in buurland Honduras geleid heeft tot een toenemende spiraal van geweld... De andere partij was de 'UNE', een partij die erom bekend stond zijn campagne met drugsgeld te hebben betaald. Het verhandelen van drugs is een van de grootste veroorzakers van geweld en bendevorming... Nou inwoners van Guatemala, aan u de keus... Uiteindelijk heeft de UNE gewonnen met een miniscule meerderheid. Ik denk wel dat dat minst slechte was...

Binnen mn werk heb ik laatste tijd een aantal hele leuke toegiften gekregen, waaronder een kantoor in de kliniek en Xela en een extra dag dat ik daar mag werken ipv in Camanchaj (scheelt 5 uur reistijd). (linkerdeur is mijn kantoortje):

En ik heb nu zelfs een auto van de zaak!


Ik heb de aanstaande weekjes gelukkig even wat tijd om mn kantoor in te ruimen en vooral veel achterstallig werk te doen en alles weer op orde te krijgen.

Kortom, alles gaat goed hier. Ik heb daarom ook besloten om nog een jaar in Guatemala te blijven. Ik kom in Januari 2 weken naar Nederland (aankomst Schiphol: Woensdag 16 januari 18:30) en in April kom ik een maand naar Nederland omdat Pauline gaat trouwen!! (aankomst Schiphol: Zaterdag 26 april 11:50). Daar kijk ik wel heel erg naar uit!

Ik hoop gauw weer iets van jullie te horen!

Hele dikke zoen,

Inge

Hallo allemaal!

Hallo lieve lieve allemaal,

Zo jemig en dan zijn er al weer bijna vier maanden voorbij! Het spijt me dat ik zo’n ontzettend slechte updater geweest ben terwijl ik gelukkig zelf wel van alle nieuwtjes uit Nederland op de hoogte gehouden wordt!

Vanmiddag even lekker een aantal verplichtingen afgezegd om op mn gemakkie verslag te kunnen doen van de gebeurtenissen van de afgelopen vier maanden. Het is natuurlijk bedoeld om iedereen thuis op de hoogte te stellen van alles, maar merk dat ik zelf ook wel behoefte heb om even stil te staan bij alles!

Het is op dit moment echt even een gekkenhuis. De periode dat de teams met Amerikaanse doktoren binnenkomen is begonnen en dat is eigenlijk mijn voornaamste taak: de bezoeken voorbereiden en de teams zelf begeleiden. MAAR er spelen nog veel meer andere dingen in de kliniek waar Phil eigenlijk voor verantwoordelijk is, maar hij is vaak weg en lijkt zich daar ook niet mee te willen bemoeien (conflicten binnen de Guatemalteekse werknemers, het slecht functioneren van de tandarts, het maken van arbeidscontracten, het houden van vergaderingen om de interne communicatie te verbeteren etc. etc.). Officieel ben ik daar niet voor verantwoordelijk, maar ik zit er wel middenin en zie dus elke dag de gevolgen van het ontbreken van de leiding-en richtinggeving van hem. Kortom: veel te veel te doen!
Ik vind het ontzettend moeilijk om daarin te bepalen wat belangrijk is. Bovendien moet ik voor de problemen cultureel-verantwoorde oplossingen vinden. Daarbij merk ik dat de Nederlandse manier hier gewoon (uiteraard) niet altijd werkt of zelfs helemaal de plank kan misslaan. Daardoor wordt ik erg geconfronteerd met mijn eigen 'ik' waar ik ontzettend veel van leer: dus in die zin is het geweldig!

Ik heb hieronder wat foto’s toegevoegd van de in chronologische volgorde gebeurtenissen van afgelopen maanden:





In Februari zijn we met het hele Guatemalteekse team naar Panajachel gegaan om daar een teambuildingsweekend te houden. Het doel van deze meeting was om ieders verantwoordelijkheden weer duidelijk te maken en weer wat meer teamgevoel te kweken. Rudy, onze psycholoog heeft daarbij meegeholpen. Al met al een hele interessante meeting, maar ik weet nu (drie maanden later) niet echt of deze meeting direct effect heeft gehad?














Toen kwam in Maart het eerste operatie team aan. We vervoeren de meeste teams in speciaal gepimpte chickenbussen (zie foto). We doen de operaties altijd in onze kliniek in Camanchaj omdat we daar de faciliteiten ervoor hebben. Deze kliniek ligt vlakbij Chichicastenango een plaatsje dat heel erg beroemd is om zn markt. Als we in Chichi verblijven, slapen we altijd in het hotel Santo Tomas. Een heerlijk luxe hotel met vooral een onwijs lekkere douche! Dit team had twee chirurgen bij zich en een tandarts en een huisarts. Een deel van het team hield zich bezig met de operaties en een deel met tandarts- en huisartsbezoeken. We zijn twee dagen naar een schooltje gegaan in Santa Cruz del Quiche om daar tanden te trekken en basis gezondheidszorg te geven: erg leuk!














Toen dit team weer terug naar huis was, was het Pasen oftewel Semana Santa. Dit is in heel Midden- en Zuid-Amerika een groot feest en iedereen heeft vrij. Dus maar lekker van de gelegenheid gebruik gemaakt en met een stel een roadtrip gemaakt.
Uiteindelijk kwamen we uit een bij een resort dat ‘Denny’s Beach’ heette in Lago Izabal en ondanks dat het originele plan was om heel Guatemala door te crossen, vonden we het eigenlijk wel best en zijn we lekker vier nachten blijven camperen bij Denny.
Op deze foto is het mannelijke deel van de groep te zien: jaja, aan het slapen :-)!















Hieronder iedereen wakker:

Op de achterste rij: Ramiro, Ikke, Juan en Juan Mario en op de voorste rij: David en Carla (zus van Judith van Caras Alegres)

Heerlijk lekker een paar daagjes aangemodderd: koken op een campinggasstelletje, lekker in t zonnetje zitten, zwemmen en cubaatjes drinken… ach het leven is zwaar!












Maar goed, daarvan teruggekomen weer verder met de voorbereidingen van het volgende team. Dit keer geen operaties, maar een deel constructie en een deel tandarts werk. We gingen met het tandarts team echt flink de outback in.


Zoals op de foto te zien is kon de bus maar net het dorpje bereiken. Hieronder is onze ‘kliniek’ te zien: jep, gewoon een dak van golfplaten, geen electriciteit of stromend water.















Dus het tandartsbehandelprogramma werd teruggebracht tot: tanden trekken! En dan is het leuke van mijn werk om een wachtkamer te maken, een tandartsruimte, een apotheek etc. etc.

Aanstaande vrijdag komt er weer een operatie team aan. Deze keer uit Canada!

Un besote para todos!

Inge

Mooi einde, heerlijk begin!

Hoi lieve allemaal,

Nee, het was geen goed voornemen, maar gewoon de hoogste tijd om mijn website weer up te daten :-)!! De afgelopen maanden weer veel meegemaakt, vooral mijzelf een aantal keer heel erg tegengekomen, maar nu voel ik mij helemaal vol energie en ben ik de voorbereidingen weer aan het treffen om weer op pad te gaan!

Maar voor ik weer nieuwe Guatemala verhalen op jullie af zal vuren, eerst maar eens de afgelopen tijd behoorlijk bijwerken! De laatste keer dat ik informatie op mijn site gezet heb, stonden mijn ouders net op het punt om aan te komen. We hebben met zn drietjes een ontzettend gave tijd gehad! Ze hebben natuurlijk Xela gezien en Caras Alegres en Salud y Paz bezocht om een beetje een idee te krijgen waar ik nou eigenlijk mee bezig was/ga. Maar we hebben ook heerlijk de toerist uitgehangen in Guatemala zelf (Tikal, Flores, Cobán, Panajachel) en Belize (Caye Caulker). Ik hoop de foto's van onze trip zo snel mogelijk online te kunnen zetten!
De hele maand oktober heb ik gebruikt om in te werken voor Salud y Paz. Chris heeft mij zo veel mogelijk verteld en ik heb nog een team kunnen meemaken die oogoperaties uitgevoerd heeft. Allemaal heel erg leerzaam! Daarna van iedereen afscheid genomen, maar dat was makkelijk, want het plan is toch om in januari weer terug te komen!

Aankomst in Nederland was heerlijk. Ben eerst een weekje ondergedoken op 't eiland van Maurik bij Sijbrand. Daar heel erg genoten van alles en ook gezien hoe mooi Nederland kan zijn: midden in de natuur en omgeven door water!

Eenmaal weer terug in het gewone Nederlandse leven vond ik het ontzettend moeilijk om mijn draai te vinden. Ik ben natuurlijk Nederlands, maar had echt een ongelofelijk heimwee gevoel naar Guatemala. Ik vond het heel raar en moeilijk uit te leggen dat je je als Nederlander niet thuis voelt in Nederland. Ik had toen mijn ticket geboekt en het voelde echt alsof ik nog twee maandjes 'moest' blijven. En dat is te lang om vakantie te vieren, dus tja, dan toch maar een baantje vinden, weer een beetje een leventje terug vinden, maar goed, je wéét dat je over 2 maanden weer weg bent: nee, geen makkelijk situatie.

Gelukkig kwamen toen de feestdagen waar ik ontzettend van genoten heb. Op kerstavond lekker naar de sauna (jaja, heel Christelijk :-)), eerste kerstdag helemaal geen plannen, lekker relaxen en tweede kerstdag mijn hele familie te eten in Maurik. De sfeer was echt heel ongedwongen en gezellig!

Met oud&nieuw zijn we naar Italië geweest om Toon en Monia (twee vrienden van mij uit Guatemala) op te zoeken. We vlogen vanaf Eindhoven (en nee, de NS wilde niet aan onze trip meewerken :-)) op Milaan Bergamo. Daar kwamen Toon en Monia ons ophalen en werden we meteen aan de apperitivo gezet en daarna bij de pápa en de máma aan tafel om op z’n heerlijk Italiaans mee te eten: geweldig! Daarna een dagje naar het Comomeer waarbij we ontzettend lekker weer hadden en een mooi tochtje over het meer gemaakt hebben, de volgende dag de mode-stad Milaan bekeken en ons vergaapt aan de prijzen voor een origineel Versace of Armani jurkje (die we unaniem nog ontzettend lelijk vonden ook). Oudjaarsdag veel inkopen gedaan en ge-auguried en ’s avonds met vrienden van Toon en Monia oud&nieuw gevierd. Op nieuwjaarsdag zijn Sijbrand en ik met de trein richting Venetië gegaan, waar we tegen de avond aankwamen. Jemig, wat een sprookjesachtige stad is dat toch, onvoorstelbaar. Ik had een beetje een Efteling-Fata-Morgana gevoel, alsof je in het water en achter de gevels van de prachtige huisjes ergens de kabels kon zien lopen en de bordjes ‘nooduitgang’ kon zien staan. Echt schitterend gewoon. Daar hebben we lekker nog een dagje rondgebanjerd door alle kleine straatjes. Daarna moesten we weer terug naar het stadje Bergamo waar ik eigenlijk niet zoveel van verwachtte, maar dat bleek ook nog een heel mooi oud Italiaans vesting-stadje te zijn waar we het tripje nog helemaal geweldig konden afsluiten ook!

De laatste weekjes in Nederland ben ik vooral aan het werk geweest en heb ik tussendoor zoveel mogelijk afspraakjes gemaakt om iedereen nog even te zien. Ik vind het echt heel erg jammer dat ik niet iedereen heb kunnen zien of uitgebreid mee heb kunnen praten. 20 januari vlieg ik al weer terug. Ik voel weer zo'n langzaam aankomende kriebel in mn buik, als een grote golf... Tegelijkertijd zie ik op tegen het afscheid nemen. Loop met veel vragen waarop ik pas een antwoord krijg als ik ga, maar ik twijfel niet. Dit is wat ik wil doen, dit is wat zo ontzettend goed voelt... Nu zit ik hier op ’t eiland van Maurik, zondagochtend, in het zonnetje, buiten, op het balkon… gekabbel van water, gekwetter van wat eendjes en verder niks… helemaal niks… alleen in de verte het gezoem van een vliegtuig, dat langzaam een witte streep trekt over de strakblauwe lucht. Nog maar 6 daagjes…

Ik hou jullie op de hoogte!!

Un abrazo fuerte,

Inga la Gringa

p.s. Ik heb een financieel verslag gemaakt van mijn inkomsten en uitgaven tijdens mijn verblijf in Guatemala 2006. Dit verslag is beschikbaar voor iedereen die graag een terugkoppeling wil over waar het gesponsorde geld aan uitgegeven is. Stuur mij gewoon even een mailtje en dan stuur ik het bestand naar je op.

La familia Loman op bezoek!!

Hallo allemaal!

Morgen komen los papas aan in Guatemala en ik bedacht me dat ik alle foto´s en verhalen van het vorige bezoek van ´La familia Loman´ nog helemaal niet online gezet heb!! Eind juli kwamen Elly, Annemiek en Maarten dus aan in Antigua (jaja, ik was éven wat gaan drinken omdat ze drie uur vertraging hadden...)en eerst hebben we daar ´s ochtends lekker bijgekletst en toen ´s middags door naar Xela waar we naar het project gingen. Tijdens het weekend eerst naar Lago Chicabal gehiked en de volgende dag naar het meer (klik op de onderstaande foto). Dinsdag mn verjaardag gevierd (zie stukje en foto´s een stukje naar beneden) en toen zijn Elly, Maarten en Annemiek donderdag doorgegaan om de rest van het mooie Guatemala te ontdekken. Gelukkig had ik nog de mogelijkheid om Annemiek en Elly aan het einde van hun tripje op te zoeken in Antigua. Het was heerlijk om al hun geweldige reisverhalen te horen en Annemiek en ik hebben zondagochtend nog de Pacaya beklommen. Dat is één van de actieve vulkanen van Guatemala waar ik in januari ook al opgeklommen was, maar deze keer kwam er dus echt lava uit!!! Echt heel erg spannend en wederom geweldig magisch om zo dichtbij het binnenste van de aarde te staan!! Uiteraard ook erg veel lol met mn zus gehad, echt ´onderbroekenlol´(Miek, no more explanation needed ;-)).
Vond het wel weer heel moeilijk om afscheid te nemen, al duurt het nu niet eens zo lang meer voor ik ze weer zie. Merkte gewoon dat ik het geweldig vond dat ze alles nu met eigen ogen gezien hebben, alles van Guatemala en nu misschien ook een beetje beter begrijpen waarom ik zo verliefd ben geworden op dit land en graag nóg een jaartje wil blijven :-)!

Dinsdag 1 augustus helemaal geweldig mijn verjaardag gevierd. Met ´s ochtends kadootjes en taart en een piñata en ´s middags op het project een hele leuke middag met de kindjes en ´s avonds met een hele groep eerst wat bij mij gedronken en daarna ´uiteten´ bij de Pollo Campero. Het was dus helemaal een Guatemalteekse verjaardag!! Klik op de foto´s voor de visuele ondersteuning van mn feestje!

Morgen dus lekker richting de hoofdstad om mn vati en muti op te halen: ben zo benieieieieieieuwd hoe zij alles gaan vinden!! Ik heb er in ieder geval heel erg veel zin in! En ja, uiteraard, de verhalen van die trip komen ook weer asap online!
Un besazo,
Inge

GROOT NIEUWS!!

Lieve lieve allemaal,

Ja, groot nieuws vanuit Guatemala:

IK HEB EEN BAAN!!!!!!

En nee... niet in Nederland, maar weer in Guatemala!!! Ik zal het hele verhaal even uitleggen! Zo tegen het einde van mijn periode hier bij Caras Alegres begon ik langzaam na te denken over wat ik hierna zou gaan doen. Het idee om in Nederland aan de slag te moeten stond mij op zich helemaal niet tegen, maar ik had het gevoel dat ik hier in Guatemala nog lang niet ´klaar´ was zeg maar. Maar goed, mijn geld raakt bijna op, dus het werd tijd dat ik toch een betaalde baan zou gaan vinden. Toen vertelde mijn vriendin Chris hier dat zij haar baan als coördinator van het Proyecto Salud y Paz op wil geven en weer terug wil gaan naar de Verenigde Staten omdat ze oma gaat worden in januari. Ik ben toen stiekem een beetje na gaan denken of haar baan niet iets voor mij zou zijn. De functie bestaat uit het helpen coördineren van twee rurale klinieken. Eén hier in Xela en de andere op 2 uur afstand van Xela. Bovendien komen er vrijwilligers en teams van doktoren vanuit de VS om te werken in de klinieken en het is ook ´part of the job´ om deze vrijwilligers en teams wegwijs te maken in Guatemala en te helpen waar mogelijk (voor, tijdens en na de reis).

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nachten van wakker gelegen heb en er met veel mensen over gepraat heb of ik uberhaupt de kans wel moest aangrijpen. De afgelopen maanden in Guatemala zijn alles behalve makkelijk geweest en elke keer kom ik weer voor nieuwe niet altijd leuke situaties te staan. Maar ik voel hier elke dag dat ik lééf, elke dag leer ik iets erbij... Maar moest ik nu weer voor minimaal een jaar zo´n uitdaging aan gaan? Kan ik iedereen in Nederland wel nog een jaar missen? Maar kan ik ooit afscheid nemen van de mensen die hier mijn leven vormen? En wat is een jaar op een mensenleven? En wat een geweldige werk- en levenservaring zal mij dit weer gaan opleveren! En hoe geweldig is het dat ik nu ´betaald´ de mensen hier verder kan helpen! Kortom: ik heb uiteindelijk besloten te gaan solliciteren en de beslissing bij het Proyecto Salud y Paz te leggen. En ja, toen ik te horen kreeg dat ik was aangenomen voelde het nog steeds dubbel, maar eigenlijk vooral heel erg goed!!!

Het plan is nu dat ik in oktober nog iets langer blijf om ingewerkt te worden, dus ik kom ipv begin oktober ergens half of eind oktober terug naar Nederland. Dan heb ik heerlijk ruim twee maandjes ´vakantie´ in Nederland en dan begin januari weer terug richting Guatemala om voor minstens een jaar deze positie te gaan vervullen. Ik heb wel gezegd dat ik graag in de zomer van 2007 een paar weekjes naar Nederland wil en dat was gelukkig geen probleem!

Un besaaaaaaaaaaaaaazo para todos!!

Inge

Visite visite, feest feest!!

Buenos Días!

Even gauw tussen twee visites door een update van de afgelopen twee weken. Daniël is mij namelijk op komen zoeken en omdat we voldoende vrijwilligers hadden kon ik met hem mee om een weekje door Guatemala te gaan cruisen. Het was heerlijk om zo´n vertrouwd persoon hier in Guatemala te hebben en alles te kunnen laten zien!!! Het is af en toe best moeilijk dat er steeds vrijwilligers komen met wie je een bepaalde band opbouwt en die dan weer na een maand of twee weg gaan. Elke keer moet je je eigen verhaal weer uitleggen en mensen beschrijven waar je het over hebt. Met vrienden uit Nederland (en helemaal met Daniël) heb je een geschiedenis en begrijp je elkaar gewoon meteen en dat was gewoon heel erg lekker!

Heb hem eerst opgehaald in Guatemala Ciudad en we zijn vanuit daar de volgende ochtend meteen doorgecrossed naar Xela omdat we ´s middags al op het project moesten zijn. Onderweg kwamen we nog een politiecontrole tegen waarbij alleen de mannen de bus uitmoesten voor een grondige body-inspectie... Welkom in Guatemala... Sorry Daniël... Maar goed, gelukkig verder geen problemen. ´s Middags op het project werd vooral de veerkracht van Daniëls krullen uitvoerig bestudeerd door de kids :-). We zijn het eerste weekendje in en rond Xela gebleven, maandagochtend naar de warm water bronnen en ´s middags op weg richting het meer van Atitlán. Eerst zijn we in Panajachel gebleven en daar hebben we Chris´ naam en het Proyecto Salud y Paz misbruikt om een flinke korting te krijgen op een super luxe hotel, dus dat was even lekker chillen. Volgende ochtend doorgevaren naar Santa Cruz waar we van plan waren een beetje te relaxen, maar we hebben gekanoëd en zijn naar het dorpje helemaal boven gelopen, dus zo veel kwam er niet van ons relaxen terecht.

De volgende dag een hele lange reis van Santa Cruz naar Lívingston. Eerst met het bootje van Santa Cruz naar Panajachel, dan met een chickenbus van Panajachel naar Guatemala Ciudad (wederom sorry Daniël :-)), dan met een iets betere bus van Guatemala Ciudad naar Puerto Barrios en tot slot een gave wilde bootreis van Puerto Barrios naar Lívingston. Daar ´s avonds heerlijk gegeten en gauw ons bamboe-hutje in gekropen.

Donderdag klaarde het weer gelukkig al vroeg in de ochtend op en hebben we heerlijk de hele dag in Lívingston gerelaxed en genoten.

Vrijdag stond ons wederom een lange rit te wachten. Eerst hebben we een ontzettend mooie bootreis gemaakt van Lívingston naar Río Dulce en vanuit daar de bus naar Cobán genomen. Daar hebben we een dagtrip geboekt voor zaterdag om naar het ´natuurwonder´ Semuc Champey te gaan. Had daar links en rechts al verschillende verhalen over gehoord, maar had nog niet de gelegenheid gehad om daar naar toe te gaan. Eerst een heerlijk niet-vegetarisch ontbijt en daarna met een minibusje naar Semuc. We hebben daar eerst gewoon rondgelopen en naar een uitkijkpunt gehiked en het was inderdaad ontzettend mooi allemaal!! Na het uitkijkpunt konden we iets eten en daarna gingen wij met onze gids met een touwladder van één van de watervallen afklimmen om zo ónder de terrassen te komen. Echt super spannend en super gaaf en heel indrukwekkend om zo dichtbij die kolkende watermassa te komen! Na de Semuc Chamey hebben we nog de grotten van Lanquín bezocht, wat ook heel erg de moeite waard was!
Klik op de foto hieronder voor meer foto´s van ons trippie!

Zondag moesten we toen de hele weg van Cobán weer terug naar Xela maken via Guatemala Ciudad, dus ja, toen we ´s avonds rond een uurtje of 7 terug waren na de hele dag in de bus gezeten te hebben, was het even gauw Chinees bestellen en klaar!

De volgende dag is Daniël nog een keertje mee geweest naar het project en dinsdag moest hij al weer met de bus van Xela naar Antigua om woensdagvroeg zn vliegtuig terug te pakken. Ik vond het allemaal veeeeeeeel te snel gaan, maar vond het ontzettend geweldig: dank je wel Daantje!!!!!

Verder hebben we donderdag op het project samen met Lianne en Marije een groot verkleedfeest gevierd met vooral de meisjes. Allemaal geweldige prinsessenjurkjes en spannende make-up had het volgende resultaat (zie foto´s!):

En gisteren hebben we vanwege het 2-jarig jubileum van de stichting een schoolreisje gemaakt naar de speeltuin van Baúl. Alle kinderen door het dolle heen, lekkere lunch tussen de middag en aan het eind van de dag iedereen moe maar voldaan weer naar huis: geweldig!!

Nu nog twee nachtjes slapen en dan staan Maarten, Annemiek en Elly al weer op de stoep!!! Ik kan niet wachten om hun op te halen en ook weer allemaal leuke dingen te gaan doen!!!

Dikke zoen,

Inge

Je moet durven leven met vragen!

Misschien een beetje filosofisch zweverig onderwerp, maar als ik iets meegemaakt heb vorige week is het leven vol met vragen en het voelt raar genoeg op een heel intense manier goed. T is een rare week geweest met elke dag, elke minuut een nieuwe les en een nieuwe emotie. Ben bang dat het een redelijk lang verhaal kan gaan worden...

Ruth, een meisje van ons project, stond op het schema om geopereerd te worden aan haar littekens op haar arm. Daarvoor moesten we naar de kliniek van Camanchaj vlakbij Chichicastenango waar Chris (mijn Amerikaanse vriendin) de coordinatrice van is. Daar zou een week lang een team komen van de Methodistische kerk van Plastische chirurgen en Gynaeocologen, dus voornamelijk hazenlippen en littekens en baarmoeder- en eierstokkenproblemen. We waren daar nog geen 10 minuten binnen en er werd gevraagd of ik wilde talken tijdens de pre-ops tussen de Guatemalteekse patienten en de Amerikaanse doktoren. Ondanks dat het fijn was om te kunnen helpen bij het wederzijdse begrip, ben ik heel erg geschrokken van de verhalen van sommige patienten. Soms dacht ik het niet goed begrepen te hebben, maar na wat navragen op andere manieren bleek het dan toch niet aan mijn spaans te liggen, maar waren de situaties gewoon onbegrijpelijk. Op die zondag werd er bepaald wie er wanneer waarvoor geopereerd zou gaan worden gedurende de week. Omdat ik de hele dag aan het vertalen was, bleek wel dat nog een vertaler 'in tha team' geen overbodige luxe was, dus werd ik eigenlijk op staande voet 'part of tha team'. Dat betekende dat ik kon slapen in het hotel waar de chirurgen, doktoren en verpleegsters ook sliepen en dat betekende heerlijke luxe (de beste douche sinds mijn vertrek vanuit Nederland, een zwembad, heerlijk eten…).

Maandagochtend werd er eerst door de hele groep gebeden. Ik voelde me daar een beetje onwennig in, maar het voelde raar genoeg eigenlijk heel goed. Ik was erg zenuwachtig voor wat er die dag ging gebeuren en dat moment stilte was heel rustgevend.
Er moest een klein jongetje aan zijn tong geopereed worden en daarvoor moest hij onder narcose, maar zijn moeder mocht niet mee de operatiekamer in en de doktoren spreken geen Spaans, dus werd ik 'gescrubbed' en ben ik met het ventje mee gegaan de OR in om hem gerust te stellen enzo. Ik vond het heel spannend, maar gelukkig is hij rustig ingeslapen om de operatie te ondergaan.
Daarna was het Ruth haar beurt en met haar ben ik ook mee gegaan de OR in, omdat ze bol stond van de zenuwen. Zij werd op een andere manier onder narcose gebracht dan het jongetje waardoor ze echt in een seconde wegviel, waar ik erg van schrok. Tja, met mijn medische achtergrond...
Omdat er 's avonds patienten bleven slapen die nog niet genoeg hersteld waren om naar huis te gaan, heb ik voor het eerst een officiele nachtdienst gedraaid als vertalend verpleger. Alle ER en Grey's Anatomy-termen vlogen om mijn oren en heb voor mijn gevoel heel veel medische kennis opgedaan in een avondje hihi. Het dagteam kwam rond 9 uur dinsdagochtend en toen konden wij gelukkig lekker terug naar het hotel en douchen en slapen!

Dinsdagavond had ik opnieuw nachtdienst en die verliep heel anders dan maandag... Een van de patienten haar bloeddruk werd namelijk steeds lager tot het punt dat de andere verpleegsters bang waren dat ze een hartaanval zou kunnen krijgen. Dus toen hebben we de chirurgen uit hun bed moeten bellen om te komen helpen. Het was echt heel erg spannend en ze wankelde echt op het randje, maar gelukkig is ze er uiteindelijk boven op gekomen. Ik stond als vertaler bovenop de hele situatie en ja, als je daar dan toch dicht bij staat, wordt je ook automatisch betrokken bij het hele medische circus (hier een naald vasthouden, daar een thermometer, daar wat spuug opruimen etc. etc.).

Later die nacht, toen de hele situatie weer stabiel was heb ik me afgevraagd hoe ik in godsnaam in die positie terecht gekomen ben. En waarom het zo goed voelde om voor die oude vrouw in kritieke toestand te bidden met alle doktoren? En hoeveel helende kracht zal er zitten in een enthousiaste glimlach? En waar kwam de energie vandaan om mij bijna een week lang te laten functioneren op een uurtje of 3 slaap in 24 uur?
Ik denk eerlijk gezegd dat de antwoorden er niet zo erg toe doen. Het voelde gewoon geweldig om op die manier iets te kunnen betekenen in het leven van de patienten als wel van het doktorenteam.

Toen ik vrijdag even langs het postkantoor ging om te kijken of er misschien een pakje was, lagen er twee geweldige pakjes op mij te wachten bomvol geweldige spullen, echt helemaal super. ´s Middags kwamen er vier meiden van het project bij mij logeren als voorbereiding op hun reis naar Spanje. We hebben vrijdagavond lekker pizzaatjes gemaakt, zaterdag eerst wat geshopt en daarna zijn we naar een weeshuis gegaan hier in Xela. Daar werken 2 vrouwen om te zorgen voor 80 kinderen waarvan zeker 10 baby´s/kleine kinderen. Die kids lagen dus allemaal in natte en vieze luiers, dus we hebben een berg luiers gekocht en babyshampoo en met zn allen al die kleintjes lekker gewassen en verschoond. Okay, het blijft een druppel op een gloeiend hete plaat, maar goed: we can do no great things, only small things with great love! ´s Avonds met die meiden weer gekookt en een filmpje gekeken en zondag heb ik ze weer naar huis gebracht. (klik hieronder voor wat foto´s van ons meidenweekendje en het weeshuis!)

Ben daarna nog even langs Ruth gegaan om te kijken hoe het met haar arm ging en gelukkig voelde ze zich al weer een stukje beter!! Daarna voetbal gekeken met een berg Hollanders, maar goed, daar kunnen we kort over zijn hihi!

View, sorry, ik had gewaarschuwd, het is een lang verhaal geworden!! Komende tijd veel leuke dingen op de planning, aankomend weekend moet ik een visum-verleng-tripje maken, dan komt Daniel lekker op bezoek (jippieieieieieie!) en daarna al gauw Annemiek, Maarten en Elly (jahoewieieieieie!)!

Un abrazo fuerte,

Inge (aka Abby ;-))