Update Numero Dos

Hallo lieve allemaal,

Ten eerste allemaal: Feliz dia del cariño!!! Hier wordt de hele stad echt overspoeld met de zoetste hartjes/beertjes/snoepjes, dus het valt hier niet te missen. Vanmiddag gaan we met de school waarmee Caras Alegres samenwerkt Valentijnsdag met de kinderen vieren, dus dat wordt leuk!

Maar goed, na bijna de hele update numero dos getypt te hebben moet ik helaas het hele verhaal weer opnieuw typen. Deze keer niet omdat ik (als computerwonder) het hele verhaal kwijt geraakt ben, maar omdat mn hele laptop weg is waar ik het verhaal op geschreven had. Er is namelijk zondagochtend heel vroeg ingebroken in ons huis. Ik was dat weekend naar het meer, dus de enige kamer die op slot zat (wat je heel duidelijk aan de buitenkant kan zien) was die van mij. De rest van mn huisgenootjes waren gewoon thuis, maar niemand heeft iets gehoord of gezien. Iemand heeft het raampje van de voordeur ingeslagen, daardooor de voordeur open gemaakt en toen mijn slot van mn kamer opengebroken en mn laptop, mn mp3-speler, mn creditcard, mn paspoort, mn rijbewijs, mn jas (ja, die gave van The Mountain Institute pues!), mn webcam en mn koptelefoon + microfoon meegenomen... Mijn huisgenootjes kwamen daar achter toen ze allemaal met hun katerige hoofd zondagmiddag hun bed uit kwamen en hebben mij toen gelukkig meteen gebeld. Ik ben toen van het meer meteen naar huis gekomen, de schade opgenomen en aangifte gedaan bij de politie. Het enge was dat ze de huissleutels meegenomen hebben, omdat die aan Hans zijn slot hingen, aan de buitenkant, dus ik durfde zondagnacht niet thuis te slapen. Gelukkig mocht ik bij Toon en Monia (een belgisch stelletje die werken voor de stichting) logeren. Gisteren hebben ze gelukkig het slot van de voordeur vervangen en heb ik ook mijn eigen deur weer zwaar vergrendeld. Nu komt het hele gedoe met de verzekering en het vernieuwen van de gestolen spullen. Ik kan dus niet meer vanuit mn kamer met de hele wereld communiceren, dus antwoorden op mailtjes zullen iets langer op zich laten wachten!

Hm, eens zien, de laatste keer dat ik mailde stond ik geloof ik op het punt om naar het meer te gaan... Ja, ik was toen net in Xela aangekomen en had nog een weekendje vrij voordat ik moest beginnen met Caras Alegres, dus even een weekendje chillen aan het meer... dacht ik toen nog... Want na daar 1 dagje gezeten te hebben had een Nederlandse jongen mij met veel gegronde argumenten overgehaald om de hoogste vulkaan van midden-amerika te gaan beklimmen (de Tajamulco)... Dus hele relaxede plan overhoop en ons voorbereid op een heftig weekend! Vrijdagavond kregen we te horen dat we buiten onze eigen slaapspullen ook nog 4,5 liter water en een pakketje kookspullen mee moesten nemen... Slik... dat hadden ze er van te voren effies niet bij verteld! Dus volledig bepakt aan de klim begonnen. Ondanks dat het wel zwaar was en 's nachts ontzettend koud was het het mooiste dat ik ooit meegemaakt had. Eerst zaterdagavond een zonsondergang vanaf een top iets lager dan de Tajamulco, echt in 1 woord betoverend! En daarna zondagochtend om 5 uur mn bed uit, in het donker omhoog klimmen en vanaf 'the top of the world' een zo mogelijk nog betoverende zonsopkomst gezien!! Guhwelduhg! Klik op de foto hieronder voor visuele ondersteuning van dit verhaal!

De week daarna aan de slag met de stichting! Het was wel wennen in het begin, zoveel kinderen die allemaal een stukje van jouw aandacht willen, maar het geeft gelijkertijd zo'n geweldig gevoel dat je iets voor die kinderen kan betekenen!!! Het is nu nog een beetje rommelig allemaal, maar we willen er naar toe om wat gestructureerder activiteiten aan te gaan bieden zowel creatief, educatief als sportief. Maar goed, dat moet natuurlijk wel in samenwerking met de school Edelac waar Caras Alegres mee samenwerkt en dat kost altijd een beetje tijd natuurlijk!

Die week ook mn kamertje een beetje veraangenaamd met een nieuw dekbed en het aansluiten van internet. Dat was echt geweldig, want ik kon met mn laptoppie veel werk voor de stichting doen en ook lekker contact houden met de rest van de wereld. Maar goed, dat is nu dus ffies voorbij... We hebben trouwens ook ruim een week zonder water gezeten. En dat was blijkbaar zo speciaal dat ze kwamen filmen van een plaatselijke nieuwszender en toen zagen we 's avonds onze vuile borden (we gaven de prioriteit qua het gebruik van onze water-reserve aan het doorspoelen van de wc...) terug op de plaatselijke televisie, erg grappig. Gelukkig is het water weer terug, maar nu is gisterenavond onze electriciteit uitgevallen na een enorme kortsluiting (met vuurwerk en al), dus nu maar weer afwachten tot wanneer dat her-aangesloten wordt hihi, welkom in Guatemala!

Nou, door al het gedoe is mn site dus nog helemaal niet bijgewerkt en dat kan ook nog wel een tijdje gaan duren zonder computer... Maar goed, ik heb aanstaand weekend weer wat meer tijd, dus wie weet kan ik ergens een internetcafeetje vinden waar ik dat kan doen!

Tot zover weer deze tweede update! Hele dikke zoenen, un abrazo fuerte!

Inga la gringa