Ongelijkheid, Onbegrip en Dankbaarheid

Sorry, even geen update met vrolijke foto´s, maar een klein stukje over een groot stuk onbegrip over de ongelijkheid die hier in het land heerst. Er is een familie in de wijk waarvan de vader ernstig ziek is. Hij is daarvoor 13 dagen gratis behandeld in een openbaar ziekenhuis maar na 13 dagen mocht hij daar niet meer behandeld worden. Hij is ontslagen uit het ziekenhuis (terwijl zijn behandeling nog lang niet afgelopen is) en op straat gezet met een berg recepten voor medicijnen die hij in zn leven niet kan betalen. Dan wéééét je als ziekenhuis toch dat zo iemand ten dode opgeschreven is? Hoe kan je daarmee leven? Ik kan daar echt niet bij. En dan heb ik het niet alleen over de doktoren, maar ook over de (rijke) rest van de bevolking (met name die kleine laag die geld te óver hebben)? Ben eeuwig dankbaar dat ik dan Nederlands ben en me nergens écht zorgen over te maken, zorgen over leven of dood... En het feit dat ik iets voor die mensen kan betekenen, tja, ik snap het niet, maar dat is waardevoller dan alles wat ik tot nu toe mee gemaakt heb.