Je moet durven leven met vragen!

Misschien een beetje filosofisch zweverig onderwerp, maar als ik iets meegemaakt heb vorige week is het leven vol met vragen en het voelt raar genoeg op een heel intense manier goed. T is een rare week geweest met elke dag, elke minuut een nieuwe les en een nieuwe emotie. Ben bang dat het een redelijk lang verhaal kan gaan worden...

Ruth, een meisje van ons project, stond op het schema om geopereerd te worden aan haar littekens op haar arm. Daarvoor moesten we naar de kliniek van Camanchaj vlakbij Chichicastenango waar Chris (mijn Amerikaanse vriendin) de coordinatrice van is. Daar zou een week lang een team komen van de Methodistische kerk van Plastische chirurgen en Gynaeocologen, dus voornamelijk hazenlippen en littekens en baarmoeder- en eierstokkenproblemen. We waren daar nog geen 10 minuten binnen en er werd gevraagd of ik wilde talken tijdens de pre-ops tussen de Guatemalteekse patienten en de Amerikaanse doktoren. Ondanks dat het fijn was om te kunnen helpen bij het wederzijdse begrip, ben ik heel erg geschrokken van de verhalen van sommige patienten. Soms dacht ik het niet goed begrepen te hebben, maar na wat navragen op andere manieren bleek het dan toch niet aan mijn spaans te liggen, maar waren de situaties gewoon onbegrijpelijk. Op die zondag werd er bepaald wie er wanneer waarvoor geopereerd zou gaan worden gedurende de week. Omdat ik de hele dag aan het vertalen was, bleek wel dat nog een vertaler 'in tha team' geen overbodige luxe was, dus werd ik eigenlijk op staande voet 'part of tha team'. Dat betekende dat ik kon slapen in het hotel waar de chirurgen, doktoren en verpleegsters ook sliepen en dat betekende heerlijke luxe (de beste douche sinds mijn vertrek vanuit Nederland, een zwembad, heerlijk eten…).

Maandagochtend werd er eerst door de hele groep gebeden. Ik voelde me daar een beetje onwennig in, maar het voelde raar genoeg eigenlijk heel goed. Ik was erg zenuwachtig voor wat er die dag ging gebeuren en dat moment stilte was heel rustgevend.
Er moest een klein jongetje aan zijn tong geopereed worden en daarvoor moest hij onder narcose, maar zijn moeder mocht niet mee de operatiekamer in en de doktoren spreken geen Spaans, dus werd ik 'gescrubbed' en ben ik met het ventje mee gegaan de OR in om hem gerust te stellen enzo. Ik vond het heel spannend, maar gelukkig is hij rustig ingeslapen om de operatie te ondergaan.
Daarna was het Ruth haar beurt en met haar ben ik ook mee gegaan de OR in, omdat ze bol stond van de zenuwen. Zij werd op een andere manier onder narcose gebracht dan het jongetje waardoor ze echt in een seconde wegviel, waar ik erg van schrok. Tja, met mijn medische achtergrond...
Omdat er 's avonds patienten bleven slapen die nog niet genoeg hersteld waren om naar huis te gaan, heb ik voor het eerst een officiele nachtdienst gedraaid als vertalend verpleger. Alle ER en Grey's Anatomy-termen vlogen om mijn oren en heb voor mijn gevoel heel veel medische kennis opgedaan in een avondje hihi. Het dagteam kwam rond 9 uur dinsdagochtend en toen konden wij gelukkig lekker terug naar het hotel en douchen en slapen!

Dinsdagavond had ik opnieuw nachtdienst en die verliep heel anders dan maandag... Een van de patienten haar bloeddruk werd namelijk steeds lager tot het punt dat de andere verpleegsters bang waren dat ze een hartaanval zou kunnen krijgen. Dus toen hebben we de chirurgen uit hun bed moeten bellen om te komen helpen. Het was echt heel erg spannend en ze wankelde echt op het randje, maar gelukkig is ze er uiteindelijk boven op gekomen. Ik stond als vertaler bovenop de hele situatie en ja, als je daar dan toch dicht bij staat, wordt je ook automatisch betrokken bij het hele medische circus (hier een naald vasthouden, daar een thermometer, daar wat spuug opruimen etc. etc.).

Later die nacht, toen de hele situatie weer stabiel was heb ik me afgevraagd hoe ik in godsnaam in die positie terecht gekomen ben. En waarom het zo goed voelde om voor die oude vrouw in kritieke toestand te bidden met alle doktoren? En hoeveel helende kracht zal er zitten in een enthousiaste glimlach? En waar kwam de energie vandaan om mij bijna een week lang te laten functioneren op een uurtje of 3 slaap in 24 uur?
Ik denk eerlijk gezegd dat de antwoorden er niet zo erg toe doen. Het voelde gewoon geweldig om op die manier iets te kunnen betekenen in het leven van de patienten als wel van het doktorenteam.

Toen ik vrijdag even langs het postkantoor ging om te kijken of er misschien een pakje was, lagen er twee geweldige pakjes op mij te wachten bomvol geweldige spullen, echt helemaal super. ´s Middags kwamen er vier meiden van het project bij mij logeren als voorbereiding op hun reis naar Spanje. We hebben vrijdagavond lekker pizzaatjes gemaakt, zaterdag eerst wat geshopt en daarna zijn we naar een weeshuis gegaan hier in Xela. Daar werken 2 vrouwen om te zorgen voor 80 kinderen waarvan zeker 10 baby´s/kleine kinderen. Die kids lagen dus allemaal in natte en vieze luiers, dus we hebben een berg luiers gekocht en babyshampoo en met zn allen al die kleintjes lekker gewassen en verschoond. Okay, het blijft een druppel op een gloeiend hete plaat, maar goed: we can do no great things, only small things with great love! ´s Avonds met die meiden weer gekookt en een filmpje gekeken en zondag heb ik ze weer naar huis gebracht. (klik hieronder voor wat foto´s van ons meidenweekendje en het weeshuis!)

Ben daarna nog even langs Ruth gegaan om te kijken hoe het met haar arm ging en gelukkig voelde ze zich al weer een stukje beter!! Daarna voetbal gekeken met een berg Hollanders, maar goed, daar kunnen we kort over zijn hihi!

View, sorry, ik had gewaarschuwd, het is een lang verhaal geworden!! Komende tijd veel leuke dingen op de planning, aankomend weekend moet ik een visum-verleng-tripje maken, dan komt Daniel lekker op bezoek (jippieieieieieie!) en daarna al gauw Annemiek, Maarten en Elly (jahoewieieieieie!)!

Un abrazo fuerte,

Inge (aka Abby ;-))