Wednesday, May 31, 2006

!!Gracias!!

Queridos amigos,

Ik wil eerst iedereen heel erg hartelijk bedanken voor de geweldige reacties op mijn vorige stukje. Het was voor mij gewoon bepaald gevoel dat ik kwijt wilde, een bepaalde frustratie waar ik van af moest, maar wat een reacties en acties heeft dat veroorzaakt, geweldig! Ik wil met name Quaestus Senior Management Search bedanken voor de spontane gift om de medische kosten van Jose Colop te dekken!!!

We hebben twee weken terug moederdag gevierd. Hier in Guatemala was dat de hele dag een groot feest. En terecht, denk ik dan, al die moeders die vaak alleen een heel gezin moeten onderhouden, daar kan je eigenlijk elke dag wel een moederdag voor organiseren. Op EDELAC was er in ieder geval een grote activiteit georganiseerd waarbij wij op veler verzoek weer de vogeltjesdans ten tonele brachten. En omdat het moederdag was, ontkwamen vele muti´s er niet aan om een vogeltjesdansje mee te dansen. Ongelofelijk geweldig om zo veel hard lachende moeders bij elkaar te zien, Caras Alegres ten top :-)! Klik hieronder voor de foto´s!


Verder gaat alles goed met mij. Ik merk nu elke dag hoeveel werk het runnen van Caras Alegres eigenlijk is. Zoveel kleine en grote dingen waar je mee te maken krijgt, maar ik vind het werk echt ontzettend leuk en heb nog nooit zo´n geweldig salaris gehad :-)! Gelukkig komt de stagiaire Afke mij vanaf deze week tot oktober
helpen, waardoor we de hoeveelheid werk een beetje kunnen verdelen!

Oh trouwens, op deze foto sta ik zelf met een kindje omgeknoopt op de Guatemalteekse manier: twee lappen kruislings over mn rug en het kindje (in dit geval Juan Marcello) en dan voorop vastgeknoopt. En eerlijk is eerlijk, het zit heerlijk, zo´n warm luierend mannetje tegen je rug én je hebt je handen ook nog vrij, ik snap die vrouwen hier wel ;-)!

Monday, May 08, 2006

Ongelijkheid, Onbegrip en Dankbaarheid

Sorry, even geen update met vrolijke foto´s, maar een klein stukje over een groot stuk onbegrip over de ongelijkheid die hier in het land heerst. Er is een familie in de wijk waarvan de vader ernstig ziek is. Hij is daarvoor 13 dagen gratis behandeld in een openbaar ziekenhuis maar na 13 dagen mocht hij daar niet meer behandeld worden. Hij is ontslagen uit het ziekenhuis (terwijl zijn behandeling nog lang niet afgelopen is) en op straat gezet met een berg recepten voor medicijnen die hij in zn leven niet kan betalen. Dan wéééét je als ziekenhuis toch dat zo iemand ten dode opgeschreven is? Hoe kan je daarmee leven? Ik kan daar echt niet bij. En dan heb ik het niet alleen over de doktoren, maar ook over de (rijke) rest van de bevolking (met name die kleine laag die geld te óver hebben)? Ben eeuwig dankbaar dat ik dan Nederlands ben en me nergens écht zorgen over te maken, zorgen over leven of dood... En het feit dat ik iets voor die mensen kan betekenen, tja, ik snap het niet, maar dat is waardevoller dan alles wat ik tot nu toe mee gemaakt heb.