- Inge Loman Goes Guatemala -

Estoy Viva! Ik leef nog!

2007-11-14T12:29:00.000-08:00

Queridos todos!

Laatste update: 14 mei 2007... dat is vandaag precies een half jaar geleden... Het lijkt een saaie herhalende factor in mn updates te worden, maar het blijft onvoorstelbaar hoe snel de tijd vliegt! De afgelopen maanden zijn 'hoogseizoen' geweest qua teams van doktoren die gewerkt hebben voor Salud y Paz en Phil (mijn baas) is 2 maanden in de VS geweest voor fondsenwerving waardoor ik als verantwoordelijk voor de twee klinieken en het organiseren van de teambezoeken achter bleef... Overbodig om te vertellen hoe vol mijn bordje geweest is!

Om iedereen weer op de hoogte te stellen van mijn leven hier in Guatemala komen hier de highlights van de afgelopen 6 maanden met waar mogelijk de foto's!

In de eerste plaats heb ik in de afgelopen maanden veel medische/tandartsen/bouw-teams vanuit de VS verwelkomt. Ik moet ervoor zorgen dat alles voor die teams geregeld is en als de teams dan in Guatemala zijn ben ik erbij om te helpen hun 'missie' tot een succes te maken. Het is heel erg leuk dat ik nu teams mag begeleiden van mensen die ik in het begin van dit jaar al heb leren kennen. Daardoor krijg je een hele speciale band en die mensen helpen je de vooruitgangen binnen het project te zien waar je zelf af en toe niet meer zo'n duidelijk beeld van hebt.
Het moeilijkste is het samenbrengen van de verwachtingen en gewoonten van de Guatemalteekse kant met die van de Amerikaanse kant als Nederlander zijnde. Hoe langer ik hier ben, hoe meer de cultuurverschillen mij duidelijk worden en hoe meer moeite het mij ook kost om daar mee om te kunnen gaan. Dat klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar misschien is het voor te stellen als een ui waarvan er steeds meer lagen afvallen en je dus steeds dichter bij de 'kern' komt. Dit geldt zowel in mn werksfeer als binnen mijn vriendengroep.

Het was erg lachen toen ik (als sneeuwwitje) aankwam in Zacapa om een team te bezoeken en mijn 7 dwergen al aanwezig waren (6 vertalers en 1 buschauffeur). Ach, ik blijf lang voor Guatemalteekse begrippen en het blijft onderwerp van gesprek :-)!

We hebben in Oktober weer een oog-chirurgenteam gehad die vorig jaar rond deze tijd ook naar Guatemala gekomen zijn.
Ze doen voornamelijk staar operaties, maar soms komen er ook andere zaken tussendoor. Herinneren jullie het verhaal nog van het 8-jarige meisje waar ze vorig jaar het oog van verwijderd hebben vanwege een tumor dat daarin groeide? We waren haar een jaar lang 'kwijt' en ze is nooit meer terug geweest voor haar vervolgafspraken, maar de chirurgen wilde haar toch wel graag weer zien en daarom hebben we de bomberos erop uit gestuurd om haar te zoeken. Een dag later kwamen ze terug: met Ana!
We hebben ook een fluor-behandeling dag gehad op een school in Camanchaj. Alle kinderen kregen een korte fluor behandeling waardoor hun tanden weer voor een half jaar extra beschermd zijn.

Terwijl ik vooral voor Salud y Paz werk komen zijn er (gelukkig!) af en toe mogelijkheden om nog met Caras Alegres mee te werken. Zo ben ik meegeweest met de jubileum-kampeertrip van Caras Alegres naar het natuurreservaat in Panajachel. Dat was echt een onwijs leuk weekend waar we ongelofelijk veel lol hebben gehad met de leiders onder elkaar alsmede met de kinderen.

We hebben het 6-jarig jubileum van Salud y Paz heel erg groots gevierd. We begonnen met een aanloop van ongeveer 200 man, maar toen we eenmaal eten, drinken en taart uit gingen delen liep het aantal aanwezigen snel op tot een man of 500...

Heb ook tussendoor mn verjaardag gevierd. Op de dag zelf was ik met een team op pad, maar het weekend daarna heb ik het samen met Oscar en David gevierd bij mij thuis. Het was echt heel erg gezellig! Ik kan alleen niet meer bij de foto's omdat mn externe USB waar ik alles opgeslagen heb het niet meer doet... Hieronder een foto van mijn vriendengroep hier in Xela:

Vanuit Nederland heb ik ook bezoek gehad van Gonny en haar ideale man Derek en Olivia is mij eind Augustus komen op zoeken! Het is altijd heerlijk om vrienden en familie vanuit Nederland in mijn Guatemalteekse leventje te kunnen introduceren.
Met Olivia ben ik eerst lekker in Antigua gebleven.

En daarna zijn we naar Chichi gegaan, waar het heeeeeeel erg moeilijk was om de auto vanuit het hotel weer op de doorgaande weg te krijgen :-)!

Onderweg lekker wat eten...

En het Atitlan meer bezocht:

15 September is onafhankelijkheidsdag in Guatemala en ook van Quetzaltenango. 14 September is 's avonds het grootste feest en we hebben het voor elkaar gekregen om met de herkozen burgemeester van Xela op de foto te komen! Man in het midden = burgemeester, meisje links = Miriam, jongen onder is Lennert, mn nieuwe huisgenoot.

We hebben ook net verkiezingen achter de rug. Het is allemaal erg rustig gebleven en uiteindelijk heeft denk ik de minst slechte van de twee overgebleven partijen gewonnen. Na de eerste ronde van de verkiezngen moest het land opnieuw kiezen tussen de twee partijen die met de meeste stemmen uit die eerste ronde uit de bus gekomen zijn. De ene partij was de 'Mano Dura' (Harde Hand) waar bij een ex-legerleider de partijleider en daarmee dus presidentskandidaat was. Deze partij had het idee om met harde hand het geweld en de armoede in het land aan te pakken. Iets wat in buurland Honduras geleid heeft tot een toenemende spiraal van geweld... De andere partij was de 'UNE', een partij die erom bekend stond zijn campagne met drugsgeld te hebben betaald. Het verhandelen van drugs is een van de grootste veroorzakers van geweld en bendevorming... Nou inwoners van Guatemala, aan u de keus... Uiteindelijk heeft de UNE gewonnen met een miniscule meerderheid. Ik denk wel dat dat minst slechte was...

Binnen mn werk heb ik laatste tijd een aantal hele leuke toegiften gekregen, waaronder een kantoor in de kliniek en Xela en een extra dag dat ik daar mag werken ipv in Camanchaj (scheelt 5 uur reistijd). (linkerdeur is mijn kantoortje):

En ik heb nu zelfs een auto van de zaak!

Ik heb de aanstaande weekjes gelukkig even wat tijd om mn kantoor in te ruimen en vooral veel achterstallig werk te doen en alles weer op orde te krijgen.

Kortom, alles gaat goed hier. Ik heb daarom ook besloten om nog een jaar in Guatemala te blijven. Ik kom in Januari 2 weken naar Nederland (aankomst Schiphol: Woensdag 16 januari 18:30) en in April kom ik een maand naar Nederland omdat Pauline gaat trouwen!! (aankomst Schiphol: Zaterdag 26 april 11:50). Daar kijk ik wel heel erg naar uit!

Ik hoop gauw weer iets van jullie te horen!

Hele dikke zoen,

Inge

Hallo allemaal!

2007-05-14T15:26:00.000-07:00

Hallo lieve lieve allemaal,

Zo jemig en dan zijn er al weer bijna vier maanden voorbij! Het spijt me dat ik zo’n ontzettend slechte updater geweest ben terwijl ik gelukkig zelf wel van alle nieuwtjes uit Nederland op de hoogte gehouden wordt!

Vanmiddag even lekker een aantal verplichtingen afgezegd om op mn gemakkie verslag te kunnen doen van de gebeurtenissen van de afgelopen vier maanden. Het is natuurlijk bedoeld om iedereen thuis op de hoogte te stellen van alles, maar merk dat ik zelf ook wel behoefte heb om even stil te staan bij alles!

Het is op dit moment echt even een gekkenhuis. De periode dat de teams met Amerikaanse doktoren binnenkomen is begonnen en dat is eigenlijk mijn voornaamste taak: de bezoeken voorbereiden en de teams zelf begeleiden. MAAR er spelen nog veel meer andere dingen in de kliniek waar Phil eigenlijk voor verantwoordelijk is, maar hij is vaak weg en lijkt zich daar ook niet mee te willen bemoeien (conflicten binnen de Guatemalteekse werknemers, het slecht functioneren van de tandarts, het maken van arbeidscontracten, het houden van vergaderingen om de interne communicatie te verbeteren etc. etc.). Officieel ben ik daar niet voor verantwoordelijk, maar ik zit er wel middenin en zie dus elke dag de gevolgen van het ontbreken van de leiding-en richtinggeving van hem. Kortom: veel te veel te doen!
Ik vind het ontzettend moeilijk om daarin te bepalen wat belangrijk is. Bovendien moet ik voor de problemen cultureel-verantwoorde oplossingen vinden. Daarbij merk ik dat de Nederlandse manier hier gewoon (uiteraard) niet altijd werkt of zelfs helemaal de plank kan misslaan. Daardoor wordt ik erg geconfronteerd met mijn eigen 'ik' waar ik ontzettend veel van leer: dus in die zin is het geweldig!

Ik heb hieronder wat foto’s toegevoegd van de in chronologische volgorde gebeurtenissen van afgelopen maanden:

In Februari zijn we met het hele Guatemalteekse team naar Panajachel gegaan om daar een teambuildingsweekend te houden. Het doel van deze meeting was om ieders verantwoordelijkheden weer duidelijk te maken en weer wat meer teamgevoel te kweken. Rudy, onze psycholoog heeft daarbij meegeholpen. Al met al een hele interessante meeting, maar ik weet nu (drie maanden later) niet echt of deze meeting direct effect heeft gehad?

Toen kwam in Maart het eerste operatie team aan. We vervoeren de meeste teams in speciaal gepimpte chickenbussen (zie foto). We doen de operaties altijd in onze kliniek in Camanchaj omdat we daar de faciliteiten ervoor hebben. Deze kliniek ligt vlakbij Chichicastenango een plaatsje dat heel erg beroemd is om zn markt. Als we in Chichi verblijven, slapen we altijd in het hotel Santo Tomas. Een heerlijk luxe hotel met vooral een onwijs lekkere douche! Dit team had twee chirurgen bij zich en een tandarts en een huisarts. Een deel van het team hield zich bezig met de operaties en een deel met tandarts- en huisartsbezoeken. We zijn twee dagen naar een schooltje gegaan in Santa Cruz del Quiche om daar tanden te trekken en basis gezondheidszorg te geven: erg leuk!

Toen dit team weer terug naar huis was, was het Pasen oftewel Semana Santa. Dit is in heel Midden- en Zuid-Amerika een groot feest en iedereen heeft vrij. Dus maar lekker van de gelegenheid gebruik gemaakt en met een stel een roadtrip gemaakt.
Uiteindelijk kwamen we uit een bij een resort dat ‘Denny’s Beach’ heette in Lago Izabal en ondanks dat het originele plan was om heel Guatemala door te crossen, vonden we het eigenlijk wel best en zijn we lekker vier nachten blijven camperen bij Denny.
Op deze foto is het mannelijke deel van de groep te zien: jaja, aan het slapen :-)!

Hieronder iedereen wakker:

Op de achterste rij: Ramiro, Ikke, Juan en Juan Mario en op de voorste rij: David en Carla (zus van Judith van Caras Alegres)

Heerlijk lekker een paar daagjes aangemodderd: koken op een campinggasstelletje, lekker in t zonnetje zitten, zwemmen en cubaatjes drinken… ach het leven is zwaar!

Maar goed, daarvan teruggekomen weer verder met de voorbereidingen van het volgende team. Dit keer geen operaties, maar een deel constructie en een deel tandarts werk. We gingen met het tandarts team echt flink de outback in.

Zoals op de foto te zien is kon de bus maar net het dorpje bereiken. Hieronder is onze ‘kliniek’ te zien: jep, gewoon een dak van golfplaten, geen electriciteit of stromend water.

Dus het tandartsbehandelprogramma werd teruggebracht tot: tanden trekken! En dan is het leuke van mijn werk om een wachtkamer te maken, een tandartsruimte, een apotheek etc. etc.

Aanstaande vrijdag komt er weer een operatie team aan. Deze keer uit Canada!

Un besote para todos!

Inge

Mooi einde, heerlijk begin!

2007-01-07T05:25:00.000-08:00

Hoi lieve allemaal,

Nee, het was geen goed voornemen, maar gewoon de hoogste tijd om mijn website weer up te daten :-)!! De afgelopen maanden weer veel meegemaakt, vooral mijzelf een aantal keer heel erg tegengekomen, maar nu voel ik mij helemaal vol energie en ben ik de voorbereidingen weer aan het treffen om weer op pad te gaan!

Maar voor ik weer nieuwe Guatemala verhalen op jullie af zal vuren, eerst maar eens de afgelopen tijd behoorlijk bijwerken! De laatste keer dat ik informatie op mijn site gezet heb, stonden mijn ouders net op het punt om aan te komen. We hebben met zn drietjes een ontzettend gave tijd gehad! Ze hebben natuurlijk Xela gezien en Caras Alegres en Salud y Paz bezocht om een beetje een idee te krijgen waar ik nou eigenlijk mee bezig was/ga. Maar we hebben ook heerlijk de toerist uitgehangen in Guatemala zelf (Tikal, Flores, Cobán, Panajachel) en Belize (Caye Caulker). Ik hoop de foto's van onze trip zo snel mogelijk online te kunnen zetten!
De hele maand oktober heb ik gebruikt om in te werken voor Salud y Paz. Chris heeft mij zo veel mogelijk verteld en ik heb nog een team kunnen meemaken die oogoperaties uitgevoerd heeft. Allemaal heel erg leerzaam! Daarna van iedereen afscheid genomen, maar dat was makkelijk, want het plan is toch om in januari weer terug te komen!

Aankomst in Nederland was heerlijk. Ben eerst een weekje ondergedoken op 't eiland van Maurik bij Sijbrand. Daar heel erg genoten van alles en ook gezien hoe mooi Nederland kan zijn: midden in de natuur en omgeven door water!

Eenmaal weer terug in het gewone Nederlandse leven vond ik het ontzettend moeilijk om mijn draai te vinden. Ik ben natuurlijk Nederlands, maar had echt een ongelofelijk heimwee gevoel naar Guatemala. Ik vond het heel raar en moeilijk uit te leggen dat je je als Nederlander niet thuis voelt in Nederland. Ik had toen mijn ticket geboekt en het voelde echt alsof ik nog twee maandjes 'moest' blijven. En dat is te lang om vakantie te vieren, dus tja, dan toch maar een baantje vinden, weer een beetje een leventje terug vinden, maar goed, je wéét dat je over 2 maanden weer weg bent: nee, geen makkelijk situatie.

Gelukkig kwamen toen de feestdagen waar ik ontzettend van genoten heb. Op kerstavond lekker naar de sauna (jaja, heel Christelijk :-)), eerste kerstdag helemaal geen plannen, lekker relaxen en tweede kerstdag mijn hele familie te eten in Maurik. De sfeer was echt heel ongedwongen en gezellig!

Met oud&nieuw zijn we naar Italië geweest om Toon en Monia (twee vrienden van mij uit Guatemala) op te zoeken. We vlogen vanaf Eindhoven (en nee, de NS wilde niet aan onze trip meewerken :-)) op Milaan Bergamo. Daar kwamen Toon en Monia ons ophalen en werden we meteen aan de apperitivo gezet en daarna bij de pápa en de máma aan tafel om op z’n heerlijk Italiaans mee te eten: geweldig! Daarna een dagje naar het Comomeer waarbij we ontzettend lekker weer hadden en een mooi tochtje over het meer gemaakt hebben, de volgende dag de mode-stad Milaan bekeken en ons vergaapt aan de prijzen voor een origineel Versace of Armani jurkje (die we unaniem nog ontzettend lelijk vonden ook). Oudjaarsdag veel inkopen gedaan en ge-auguried en ’s avonds met vrienden van Toon en Monia oud&nieuw gevierd. Op nieuwjaarsdag zijn Sijbrand en ik met de trein richting Venetië gegaan, waar we tegen de avond aankwamen. Jemig, wat een sprookjesachtige stad is dat toch, onvoorstelbaar. Ik had een beetje een Efteling-Fata-Morgana gevoel, alsof je in het water en achter de gevels van de prachtige huisjes ergens de kabels kon zien lopen en de bordjes ‘nooduitgang’ kon zien staan. Echt schitterend gewoon. Daar hebben we lekker nog een dagje rondgebanjerd door alle kleine straatjes. Daarna moesten we weer terug naar het stadje Bergamo waar ik eigenlijk niet zoveel van verwachtte, maar dat bleek ook nog een heel mooi oud Italiaans vesting-stadje te zijn waar we het tripje nog helemaal geweldig konden afsluiten ook!

De laatste weekjes in Nederland ben ik vooral aan het werk geweest en heb ik tussendoor zoveel mogelijk afspraakjes gemaakt om iedereen nog even te zien. Ik vind het echt heel erg jammer dat ik niet iedereen heb kunnen zien of uitgebreid mee heb kunnen praten. 20 januari vlieg ik al weer terug. Ik voel weer zo'n langzaam aankomende kriebel in mn buik, als een grote golf... Tegelijkertijd zie ik op tegen het afscheid nemen. Loop met veel vragen waarop ik pas een antwoord krijg als ik ga, maar ik twijfel niet. Dit is wat ik wil doen, dit is wat zo ontzettend goed voelt... Nu zit ik hier op ’t eiland van Maurik, zondagochtend, in het zonnetje, buiten, op het balkon… gekabbel van water, gekwetter van wat eendjes en verder niks… helemaal niks… alleen in de verte het gezoem van een vliegtuig, dat langzaam een witte streep trekt over de strakblauwe lucht. Nog maar 6 daagjes…

Ik hou jullie op de hoogte!!

Un abrazo fuerte,

Inga la Gringa

p.s. Ik heb een financieel verslag gemaakt van mijn inkomsten en uitgaven tijdens mijn verblijf in Guatemala 2006. Dit verslag is beschikbaar voor iedereen die graag een terugkoppeling wil over waar het gesponsorde geld aan uitgegeven is. Stuur mij gewoon even een mailtje en dan stuur ik het bestand naar je op.

La familia Loman op bezoek!!

2006-09-05T13:31:00.000-07:00

Hallo allemaal!

Morgen komen los papas aan in Guatemala en ik bedacht me dat ik alle foto´s en verhalen van het vorige bezoek van ´La familia Loman´ nog helemaal niet online gezet heb!! Eind juli kwamen Elly, Annemiek en Maarten dus aan in Antigua (jaja, ik was éven wat gaan drinken omdat ze drie uur vertraging hadden...)en eerst hebben we daar ´s ochtends lekker bijgekletst en toen ´s middags door naar Xela waar we naar het project gingen. Tijdens het weekend eerst naar Lago Chicabal gehiked en de volgende dag naar het meer (klik op de onderstaande foto). Dinsdag mn verjaardag gevierd (zie stukje en foto´s een stukje naar beneden) en toen zijn Elly, Maarten en Annemiek donderdag doorgegaan om de rest van het mooie Guatemala te ontdekken. Gelukkig had ik nog de mogelijkheid om Annemiek en Elly aan het einde van hun tripje op te zoeken in Antigua. Het was heerlijk om al hun geweldige reisverhalen te horen en Annemiek en ik hebben zondagochtend nog de Pacaya beklommen. Dat is één van de actieve vulkanen van Guatemala waar ik in januari ook al opgeklommen was, maar deze keer kwam er dus echt lava uit!!! Echt heel erg spannend en wederom geweldig magisch om zo dichtbij het binnenste van de aarde te staan!! Uiteraard ook erg veel lol met mn zus gehad, echt ´onderbroekenlol´(Miek, no more explanation needed ;-)).
Vond het wel weer heel moeilijk om afscheid te nemen, al duurt het nu niet eens zo lang meer voor ik ze weer zie. Merkte gewoon dat ik het geweldig vond dat ze alles nu met eigen ogen gezien hebben, alles van Guatemala en nu misschien ook een beetje beter begrijpen waarom ik zo verliefd ben geworden op dit land en graag nóg een jaartje wil blijven :-)!

Dinsdag 1 augustus helemaal geweldig mijn verjaardag gevierd. Met ´s ochtends kadootjes en taart en een piñata en ´s middags op het project een hele leuke middag met de kindjes en ´s avonds met een hele groep eerst wat bij mij gedronken en daarna ´uiteten´ bij de Pollo Campero. Het was dus helemaal een Guatemalteekse verjaardag!! Klik op de foto´s voor de visuele ondersteuning van mn feestje!

Morgen dus lekker richting de hoofdstad om mn vati en muti op te halen: ben zo benieieieieieieuwd hoe zij alles gaan vinden!! Ik heb er in ieder geval heel erg veel zin in! En ja, uiteraard, de verhalen van die trip komen ook weer asap online!
Un besazo,
Inge

GROOT NIEUWS!!

2006-08-09T11:05:00.000-07:00

Lieve lieve allemaal,

Ja, groot nieuws vanuit Guatemala:

IK HEB EEN BAAN!!!!!!

En nee... niet in Nederland, maar weer in Guatemala!!! Ik zal het hele verhaal even uitleggen! Zo tegen het einde van mijn periode hier bij Caras Alegres begon ik langzaam na te denken over wat ik hierna zou gaan doen. Het idee om in Nederland aan de slag te moeten stond mij op zich helemaal niet tegen, maar ik had het gevoel dat ik hier in Guatemala nog lang niet ´klaar´ was zeg maar. Maar goed, mijn geld raakt bijna op, dus het werd tijd dat ik toch een betaalde baan zou gaan vinden. Toen vertelde mijn vriendin Chris hier dat zij haar baan als coördinator van het Proyecto Salud y Paz op wil geven en weer terug wil gaan naar de Verenigde Staten omdat ze oma gaat worden in januari. Ik ben toen stiekem een beetje na gaan denken of haar baan niet iets voor mij zou zijn. De functie bestaat uit het helpen coördineren van twee rurale klinieken. Eén hier in Xela en de andere op 2 uur afstand van Xela. Bovendien komen er vrijwilligers en teams van doktoren vanuit de VS om te werken in de klinieken en het is ook ´part of the job´ om deze vrijwilligers en teams wegwijs te maken in Guatemala en te helpen waar mogelijk (voor, tijdens en na de reis).

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nachten van wakker gelegen heb en er met veel mensen over gepraat heb of ik uberhaupt de kans wel moest aangrijpen. De afgelopen maanden in Guatemala zijn alles behalve makkelijk geweest en elke keer kom ik weer voor nieuwe niet altijd leuke situaties te staan. Maar ik voel hier elke dag dat ik lééf, elke dag leer ik iets erbij... Maar moest ik nu weer voor minimaal een jaar zo´n uitdaging aan gaan? Kan ik iedereen in Nederland wel nog een jaar missen? Maar kan ik ooit afscheid nemen van de mensen die hier mijn leven vormen? En wat is een jaar op een mensenleven? En wat een geweldige werk- en levenservaring zal mij dit weer gaan opleveren! En hoe geweldig is het dat ik nu ´betaald´ de mensen hier verder kan helpen! Kortom: ik heb uiteindelijk besloten te gaan solliciteren en de beslissing bij het Proyecto Salud y Paz te leggen. En ja, toen ik te horen kreeg dat ik was aangenomen voelde het nog steeds dubbel, maar eigenlijk vooral heel erg goed!!!

Het plan is nu dat ik in oktober nog iets langer blijf om ingewerkt te worden, dus ik kom ipv begin oktober ergens half of eind oktober terug naar Nederland. Dan heb ik heerlijk ruim twee maandjes ´vakantie´ in Nederland en dan begin januari weer terug richting Guatemala om voor minstens een jaar deze positie te gaan vervullen. Ik heb wel gezegd dat ik graag in de zomer van 2007 een paar weekjes naar Nederland wil en dat was gelukkig geen probleem!

Un besaaaaaaaaaaaaaazo para todos!!

Inge

Visite visite, feest feest!!

2006-07-24T05:39:00.000-07:00

Buenos Días!

Even gauw tussen twee visites door een update van de afgelopen twee weken. Daniël is mij namelijk op komen zoeken en omdat we voldoende vrijwilligers hadden kon ik met hem mee om een weekje door Guatemala te gaan cruisen. Het was heerlijk om zo´n vertrouwd persoon hier in Guatemala te hebben en alles te kunnen laten zien!!! Het is af en toe best moeilijk dat er steeds vrijwilligers komen met wie je een bepaalde band opbouwt en die dan weer na een maand of twee weg gaan. Elke keer moet je je eigen verhaal weer uitleggen en mensen beschrijven waar je het over hebt. Met vrienden uit Nederland (en helemaal met Daniël) heb je een geschiedenis en begrijp je elkaar gewoon meteen en dat was gewoon heel erg lekker!

Heb hem eerst opgehaald in Guatemala Ciudad en we zijn vanuit daar de volgende ochtend meteen doorgecrossed naar Xela omdat we ´s middags al op het project moesten zijn. Onderweg kwamen we nog een politiecontrole tegen waarbij alleen de mannen de bus uitmoesten voor een grondige body-inspectie... Welkom in Guatemala... Sorry Daniël... Maar goed, gelukkig verder geen problemen. ´s Middags op het project werd vooral de veerkracht van Daniëls krullen uitvoerig bestudeerd door de kids :-). We zijn het eerste weekendje in en rond Xela gebleven, maandagochtend naar de warm water bronnen en ´s middags op weg richting het meer van Atitlán. Eerst zijn we in Panajachel gebleven en daar hebben we Chris´ naam en het Proyecto Salud y Paz misbruikt om een flinke korting te krijgen op een super luxe hotel, dus dat was even lekker chillen. Volgende ochtend doorgevaren naar Santa Cruz waar we van plan waren een beetje te relaxen, maar we hebben gekanoëd en zijn naar het dorpje helemaal boven gelopen, dus zo veel kwam er niet van ons relaxen terecht.

De volgende dag een hele lange reis van Santa Cruz naar Lívingston. Eerst met het bootje van Santa Cruz naar Panajachel, dan met een chickenbus van Panajachel naar Guatemala Ciudad (wederom sorry Daniël :-)), dan met een iets betere bus van Guatemala Ciudad naar Puerto Barrios en tot slot een gave wilde bootreis van Puerto Barrios naar Lívingston. Daar ´s avonds heerlijk gegeten en gauw ons bamboe-hutje in gekropen.

Donderdag klaarde het weer gelukkig al vroeg in de ochtend op en hebben we heerlijk de hele dag in Lívingston gerelaxed en genoten.

Vrijdag stond ons wederom een lange rit te wachten. Eerst hebben we een ontzettend mooie bootreis gemaakt van Lívingston naar Río Dulce en vanuit daar de bus naar Cobán genomen. Daar hebben we een dagtrip geboekt voor zaterdag om naar het ´natuurwonder´ Semuc Champey te gaan. Had daar links en rechts al verschillende verhalen over gehoord, maar had nog niet de gelegenheid gehad om daar naar toe te gaan. Eerst een heerlijk niet-vegetarisch ontbijt en daarna met een minibusje naar Semuc. We hebben daar eerst gewoon rondgelopen en naar een uitkijkpunt gehiked en het was inderdaad ontzettend mooi allemaal!! Na het uitkijkpunt konden we iets eten en daarna gingen wij met onze gids met een touwladder van één van de watervallen afklimmen om zo ónder de terrassen te komen. Echt super spannend en super gaaf en heel indrukwekkend om zo dichtbij die kolkende watermassa te komen! Na de Semuc Chamey hebben we nog de grotten van Lanquín bezocht, wat ook heel erg de moeite waard was!
Klik op de foto hieronder voor meer foto´s van ons trippie!

Zondag moesten we toen de hele weg van Cobán weer terug naar Xela maken via Guatemala Ciudad, dus ja, toen we ´s avonds rond een uurtje of 7 terug waren na de hele dag in de bus gezeten te hebben, was het even gauw Chinees bestellen en klaar!

De volgende dag is Daniël nog een keertje mee geweest naar het project en dinsdag moest hij al weer met de bus van Xela naar Antigua om woensdagvroeg zn vliegtuig terug te pakken. Ik vond het allemaal veeeeeeeel te snel gaan, maar vond het ontzettend geweldig: dank je wel Daantje!!!!!

Verder hebben we donderdag op het project samen met Lianne en Marije een groot verkleedfeest gevierd met vooral de meisjes. Allemaal geweldige prinsessenjurkjes en spannende make-up had het volgende resultaat (zie foto´s!):

En gisteren hebben we vanwege het 2-jarig jubileum van de stichting een schoolreisje gemaakt naar de speeltuin van Baúl. Alle kinderen door het dolle heen, lekkere lunch tussen de middag en aan het eind van de dag iedereen moe maar voldaan weer naar huis: geweldig!!

Nu nog twee nachtjes slapen en dan staan Maarten, Annemiek en Elly al weer op de stoep!!! Ik kan niet wachten om hun op te halen en ook weer allemaal leuke dingen te gaan doen!!!

Dikke zoen,

Inge

Je moet durven leven met vragen!

2006-06-21T21:31:00.000-07:00

Misschien een beetje filosofisch zweverig onderwerp, maar als ik iets meegemaakt heb vorige week is het leven vol met vragen en het voelt raar genoeg op een heel intense manier goed. T is een rare week geweest met elke dag, elke minuut een nieuwe les en een nieuwe emotie. Ben bang dat het een redelijk lang verhaal kan gaan worden...

Ruth, een meisje van ons project, stond op het schema om geopereerd te worden aan haar littekens op haar arm. Daarvoor moesten we naar de kliniek van Camanchaj vlakbij Chichicastenango waar Chris (mijn Amerikaanse vriendin) de coordinatrice van is. Daar zou een week lang een team komen van de Methodistische kerk van Plastische chirurgen en Gynaeocologen, dus voornamelijk hazenlippen en littekens en baarmoeder- en eierstokkenproblemen. We waren daar nog geen 10 minuten binnen en er werd gevraagd of ik wilde talken tijdens de pre-ops tussen de Guatemalteekse patienten en de Amerikaanse doktoren. Ondanks dat het fijn was om te kunnen helpen bij het wederzijdse begrip, ben ik heel erg geschrokken van de verhalen van sommige patienten. Soms dacht ik het niet goed begrepen te hebben, maar na wat navragen op andere manieren bleek het dan toch niet aan mijn spaans te liggen, maar waren de situaties gewoon onbegrijpelijk. Op die zondag werd er bepaald wie er wanneer waarvoor geopereerd zou gaan worden gedurende de week. Omdat ik de hele dag aan het vertalen was, bleek wel dat nog een vertaler 'in tha team' geen overbodige luxe was, dus werd ik eigenlijk op staande voet 'part of tha team'. Dat betekende dat ik kon slapen in het hotel waar de chirurgen, doktoren en verpleegsters ook sliepen en dat betekende heerlijke luxe (de beste douche sinds mijn vertrek vanuit Nederland, een zwembad, heerlijk eten…).

Maandagochtend werd er eerst door de hele groep gebeden. Ik voelde me daar een beetje onwennig in, maar het voelde raar genoeg eigenlijk heel goed. Ik was erg zenuwachtig voor wat er die dag ging gebeuren en dat moment stilte was heel rustgevend.
Er moest een klein jongetje aan zijn tong geopereed worden en daarvoor moest hij onder narcose, maar zijn moeder mocht niet mee de operatiekamer in en de doktoren spreken geen Spaans, dus werd ik 'gescrubbed' en ben ik met het ventje mee gegaan de OR in om hem gerust te stellen enzo. Ik vond het heel spannend, maar gelukkig is hij rustig ingeslapen om de operatie te ondergaan.
Daarna was het Ruth haar beurt en met haar ben ik ook mee gegaan de OR in, omdat ze bol stond van de zenuwen. Zij werd op een andere manier onder narcose gebracht dan het jongetje waardoor ze echt in een seconde wegviel, waar ik erg van schrok. Tja, met mijn medische achtergrond...
Omdat er 's avonds patienten bleven slapen die nog niet genoeg hersteld waren om naar huis te gaan, heb ik voor het eerst een officiele nachtdienst gedraaid als vertalend verpleger. Alle ER en Grey's Anatomy-termen vlogen om mijn oren en heb voor mijn gevoel heel veel medische kennis opgedaan in een avondje hihi. Het dagteam kwam rond 9 uur dinsdagochtend en toen konden wij gelukkig lekker terug naar het hotel en douchen en slapen!

Dinsdagavond had ik opnieuw nachtdienst en die verliep heel anders dan maandag... Een van de patienten haar bloeddruk werd namelijk steeds lager tot het punt dat de andere verpleegsters bang waren dat ze een hartaanval zou kunnen krijgen. Dus toen hebben we de chirurgen uit hun bed moeten bellen om te komen helpen. Het was echt heel erg spannend en ze wankelde echt op het randje, maar gelukkig is ze er uiteindelijk boven op gekomen. Ik stond als vertaler bovenop de hele situatie en ja, als je daar dan toch dicht bij staat, wordt je ook automatisch betrokken bij het hele medische circus (hier een naald vasthouden, daar een thermometer, daar wat spuug opruimen etc. etc.).

Later die nacht, toen de hele situatie weer stabiel was heb ik me afgevraagd hoe ik in godsnaam in die positie terecht gekomen ben. En waarom het zo goed voelde om voor die oude vrouw in kritieke toestand te bidden met alle doktoren? En hoeveel helende kracht zal er zitten in een enthousiaste glimlach? En waar kwam de energie vandaan om mij bijna een week lang te laten functioneren op een uurtje of 3 slaap in 24 uur?
Ik denk eerlijk gezegd dat de antwoorden er niet zo erg toe doen. Het voelde gewoon geweldig om op die manier iets te kunnen betekenen in het leven van de patienten als wel van het doktorenteam.

Toen ik vrijdag even langs het postkantoor ging om te kijken of er misschien een pakje was, lagen er twee geweldige pakjes op mij te wachten bomvol geweldige spullen, echt helemaal super. ´s Middags kwamen er vier meiden van het project bij mij logeren als voorbereiding op hun reis naar Spanje. We hebben vrijdagavond lekker pizzaatjes gemaakt, zaterdag eerst wat geshopt en daarna zijn we naar een weeshuis gegaan hier in Xela. Daar werken 2 vrouwen om te zorgen voor 80 kinderen waarvan zeker 10 baby´s/kleine kinderen. Die kids lagen dus allemaal in natte en vieze luiers, dus we hebben een berg luiers gekocht en babyshampoo en met zn allen al die kleintjes lekker gewassen en verschoond. Okay, het blijft een druppel op een gloeiend hete plaat, maar goed: we can do no great things, only small things with great love! ´s Avonds met die meiden weer gekookt en een filmpje gekeken en zondag heb ik ze weer naar huis gebracht. (klik hieronder voor wat foto´s van ons meidenweekendje en het weeshuis!)

Ben daarna nog even langs Ruth gegaan om te kijken hoe het met haar arm ging en gelukkig voelde ze zich al weer een stukje beter!! Daarna voetbal gekeken met een berg Hollanders, maar goed, daar kunnen we kort over zijn hihi!

View, sorry, ik had gewaarschuwd, het is een lang verhaal geworden!! Komende tijd veel leuke dingen op de planning, aankomend weekend moet ik een visum-verleng-tripje maken, dan komt Daniel lekker op bezoek (jippieieieieieie!) en daarna al gauw Annemiek, Maarten en Elly (jahoewieieieieie!)!

Un abrazo fuerte,

Inge (aka Abby ;-))

!!Gracias!!

2006-05-31T18:25:00.000-07:00

Queridos amigos,

Ik wil eerst iedereen heel erg hartelijk bedanken voor de geweldige reacties op mijn vorige stukje. Het was voor mij gewoon bepaald gevoel dat ik kwijt wilde, een bepaalde frustratie waar ik van af moest, maar wat een reacties en acties heeft dat veroorzaakt, geweldig! Ik wil met name Quaestus Senior Management Search bedanken voor de spontane gift om de medische kosten van Jose Colop te dekken!!!

We hebben twee weken terug moederdag gevierd. Hier in Guatemala was dat de hele dag een groot feest. En terecht, denk ik dan, al die moeders die vaak alleen een heel gezin moeten onderhouden, daar kan je eigenlijk elke dag wel een moederdag voor organiseren. Op EDELAC was er in ieder geval een grote activiteit georganiseerd waarbij wij op veler verzoek weer de vogeltjesdans ten tonele brachten. En omdat het moederdag was, ontkwamen vele muti´s er niet aan om een vogeltjesdansje mee te dansen. Ongelofelijk geweldig om zo veel hard lachende moeders bij elkaar te zien, Caras Alegres ten top :-)! Klik hieronder voor de foto´s!

Verder gaat alles goed met mij. Ik merk nu elke dag hoeveel werk het runnen van Caras Alegres eigenlijk is. Zoveel kleine en grote dingen waar je mee te maken krijgt, maar ik vind het werk echt ontzettend leuk en heb nog nooit zo´n geweldig salaris gehad :-)! Gelukkig komt de stagiaire Afke mij vanaf deze week tot oktober
helpen, waardoor we de hoeveelheid werk een beetje kunnen verdelen!

Oh trouwens, op deze foto sta ik zelf met een kindje omgeknoopt op de Guatemalteekse manier: twee lappen kruislings over mn rug en het kindje (in dit geval Juan Marcello) en dan voorop vastgeknoopt. En eerlijk is eerlijk, het zit heerlijk, zo´n warm luierend mannetje tegen je rug én je hebt je handen ook nog vrij, ik snap die vrouwen hier wel ;-)!

Ongelijkheid, Onbegrip en Dankbaarheid

2006-05-08T17:30:00.000-07:00

Sorry, even geen update met vrolijke foto´s, maar een klein stukje over een groot stuk onbegrip over de ongelijkheid die hier in het land heerst. Er is een familie in de wijk waarvan de vader ernstig ziek is. Hij is daarvoor 13 dagen gratis behandeld in een openbaar ziekenhuis maar na 13 dagen mocht hij daar niet meer behandeld worden. Hij is ontslagen uit het ziekenhuis (terwijl zijn behandeling nog lang niet afgelopen is) en op straat gezet met een berg recepten voor medicijnen die hij in zn leven niet kan betalen. Dan wéééét je als ziekenhuis toch dat zo iemand ten dode opgeschreven is? Hoe kan je daarmee leven? Ik kan daar echt niet bij. En dan heb ik het niet alleen over de doktoren, maar ook over de (rijke) rest van de bevolking (met name die kleine laag die geld te óver hebben)? Ben eeuwig dankbaar dat ik dan Nederlands ben en me nergens écht zorgen over te maken, zorgen over leven of dood... En het feit dat ik iets voor die mensen kan betekenen, tja, ik snap het niet, maar dat is waardevoller dan alles wat ik tot nu toe mee gemaakt heb.

Update Numero Cuatro

2006-04-23T09:56:00.000-07:00

Que onda vos?

Na wederom een bewogen maandje is een behoorlijke update wel weer op zn plaats! In de afgelopen maand zijn eerst Judith en daarna Marcel richting Nederland vertrokken. Judith heeft afscheid genomen na de grote activiteit van maart (klik voor de fotos!).

Verder hebben de eerste vrijwilligers ook al afscheid genomen en zijn er weer volop nieuwe aanmeldingen binnengekomen van mensen die graag een paar weekjes met het project mee zouden willen draaien.

Nu ik het Guatemalteekse stichting-stokje volledig overgenomen heb merk ik dat ik dichter bij de vrouwen en kinderen van Las Rosas kom te staan. Uiteraard vind ik dat echt ontzettend belangrijke en waardevol, maar daardoor wordt ik wel veel meer met mijn neus op de harde feiten geduwd. Zo zijn er bijvoorbeeld veel gezinnen die geen geld hebben om naar de dokter of tandarts te gaan, waardoor sommige ziektes heel lang door kunnen gaan. Omdat Caras Alegres ook hierin hulp aanbied komen de moeders nu naar mij toe met hun medische problemen waarna ik ze meeneem naar een dokter. Ik blijf schrikken van de situaties en problemen waar de vrouwen mee komen en vind het moeilijk om te begrijpen dat sommige situates zover kunnen komen. Het is onvoorstelbaar hoe groot de verschillen zijn tussen de bevolkingsgroepen. Ik besef daarmee steeds maar weer hoe rijk we ALLEMAAL in Nederland zijn. Natuurlijk zijn er daar ook verschillen, maar we hebben (als we willen) allemaal een huis, eten, onderwijs en gezondheidszorg.
Ben blij dat ik op deze manier een heel klein beetje van die ongelijkheid weg kan nemen door bepaalde zaken die eerst onbereikbaar waren bereikbaar te maken. Wat we ook gedaan hebben om een gezin te helpen was met een groep vrijwilligers gaan ´tortilla bakken´ bij één van de gezinnen. We hadden voor het gezin een tas vol spullen meegenomen in ruil voor een workshop tortillas bakken. Ongelofelijk hoe iets
dat zo simpel lijkt, zo ontzettend moeilijk kan zijn. Het principe is dat je een balletje maïsdeeg neemt, die losjes tussen je handen tot kleine pannenkoekjes klopt en ze dan op een plaat bakt... De praktijk pakte heel anders uit :-).

Tijdens de Semana Santa zijn we een weekje met een groepje vrijwilligers gaan reizen om ons visum te verlengen (even over de grens) en om weer nieuwe energie op te laden voor de komende tijd. We zijn eerst naar de ruines van Copán gegaan in Honduras en daarna na enig beraad naar Lívingston in Guatemala. De fotos zullen voldoende illustreren hoe geweldig de reis was!

Toen we weer terug waren in Xela waren daar volop processies bezig en we hebben op 2e paasdag met behulp van Annemieks paas-knutsel-set eieren geschilderd met de kinderen.

Tot slot zijn we vorige week vrijdag met alle kinderen op schoolreisje gegaan naar de natuurlijk warmwater baden van Zunil. Dat was echt een geweldige ervaring, misschien alleen al om alle kids eens lekker schoon te zien :-). De kinderen vonden het helemaal geweldig en op de terugweg lagen veel kinderen ook heerlijk voldaan te slapen in de bus!

Gisterenavond hebben we heerlijk koninginnedag gevierd inclusief oud-hollandse hits (gitaaaaaaaaaaaaarmuziek....) en oranje outfits. Sta nu op het punt om te verhuizen van La Casa Internacional naar La Casa de Marcel y Judith. We zijn bezig om daar ook internet aan te sluiten, maar dat gaat waarschijnlijk nog wel even duren!

Hele dikke zoen en hou me op de hoogte van de Hollandse gebeurtenissen!

Inge

Update Numero Tres

2006-03-20T18:09:00.000-08:00

Hola a todos!

Ongelofelijk, wat gaat de tijd toch snel. De laatste keer dat ik iedereen op de hoogte stelde van mn belevenissen hier is al weer een hele tijd geleden... Wat heb ik in de tussentijd allemaal gedaan...?

We hebben op 14 februari valentijnsdag gevierd, wat een groot succes was! Klik op de kleine foto hieronder voor een aantal foto´s van dit grote feest!

De laatste vrijdag van de maand februari hebben we uiteraard ´traditiegetrouw´ weer de verjaardagen gevierd van februari, maar deze keer met een speciaal ´tintje´. Omdat het zo dicht tegen carnaval was, hebben we het hele verjaardagsfeest in carnavals-sfeer gevierd, compleet met maskers, polonaise en cascarones. Cascarones zijn lege eierdoppen gevuld met confetti en dichtgemaakt met vliegerpapier die je op het hoofd iemand kapot moet slaan. Echt erg lachen en uiteraard een enorme bende op het schoolplein daarna :-). (klik op de foto hieronder voor beeldmateriaal :-))

Een andere grote verandering was de verhuizing van het oude schooltje naar een lokaal in de nieuwe school. Na een aantal serieuze gesprekken met de schooldirectrice is zij akkoord gegaan met het feit dat Caras Alegres vanaf begin maart zijn activiteiten op de school zelf aanbiedt. Hier zaten voor iedereen vele voordelen aan. Ten eerste is het terrein van de school veel veiliger en veelzijdiger omdat er bijvoorbeeld een voetbaldveld en een glijbaan zijn. Ten tweede is de wederzijdse communicatie tussen de school en Caras Alegres hierdoor veel makkelijker omdat iedereen elkaar veel vaker ziet. Ten derde betalen we op de school geen huur en kunnen we de huur van het oude local gebruiken om de sociale werker deels mee te betalen. En ten slotte komen er meer kinderen doordat ze bijvoorbeeld eerst computerles hebben (aangeboden door school) en daarna bij ons aanschuiven. Kortom, wij zijn helemaal gelukkig met deze verhuizing.
Nu is het natuurlijk alleen nog wachten tot ons eigen lokaal straks klaar is. Het nieuwbouwproject is vooral nog ´achter de schermen´ actief. Er worden volop tekeningen gemaakt, met architecten overlegd en sponsors gezocht.

Een ander project dat we in de afgelopen maand opgestart hebben is een alfabetiseringscursus voor de moeders van de wijk in samenwerking met de school en ConAlfa. ConAlfa is een overheidsinstelling die gratis materiaal en leraren ter beschikking stelt aan groepen vrouwen die willen leren lezen en schrijven. Wij hebben samen met de school 20 vrouwen bij elkaar gekregen die zeer geïnteresseerd waren in deze cursus en ConAlfa heeft verder voor materiaal en een leraar gezorgd, echt geweldig he!

Verder zijn we in maart druk bezig geweest met het tandenpoets & handenwas-project op school. Twee ochtenden in de week hebben we steeds met een klein groepje kinderen spelenderwijs geleerd over het waarom, wanneer en hoe van het handen wassen en tandenpoetsen. Ik vond het ontzettend leuk om te doen en de kinderen waren ook heel erg enthousiast. Het was soms wel verbazingwekkend om te zien hoe slecht het met sommige gebitjes er voor stond... Maar hopen dat ze met hun nieuwe tandenborsteltjes uitvoeren wat we ze geleerd hebben! (klik hieronder voor een aantal fotos!)

Uiteraard mocht de maand Maart niet zo maar voorbij gaan zonder nieuwe vulkaan beklommen te hebben. Dus wij een weekend geprikt, gids geregeld en ´s nachts om 1 uur vertrokken om een vulkaan te beklimmen die vanuit Xela heel goed te zien is, de Santa Maria (één van de zwaarste...). Omdat alle andere Caras Alegres-meiden niet durfden was ik opgescheept met een team van 4 gasten... Dus dat was aardig doorpezen en op een gegeven moment was de gids de weg kwijt, omdat die weggespoeld was door de modderstromen veroorzaakt door de Stan-orkaan (en de gids was daarna niet meer naar boven geweest). Dus we moesten een stuk over een super steile gevaarlijke modderstroom klimmen, maar uiteindelijk was het wederom: GUHWELDUHG!! We waren om kwart over 5 ´s ochtends boven, precies op tijd om uitgerust van de schitterende zonsopgang te genieten! En daarna uiteraard weer helemaal naar beneden, ja, echt, eerlijk, erg zwaar, maar zo 100% de moeite waard (...ik overdrijf niet, zie fotos!).

Het is nu heel gezellig op het project omdat we een grote groep vrijwilligers hebben. Daardoor kunnen we vaak wat extra activiteiten met de kinderen doen en ook met het groepje vrijwilligers zelf zijn we leuke uitstapjes gaan maken. Zo zijn we een zondagje naar Chichicastenango gegaan (chichi voor locals), wat eigenlijk alleen maar een enorme markt is met héééél veel souvenirs en afgelopen weekend zijn we naar Panajachel gegaan, een soort Salou-achtig vakantie-dorpje: heeeeerlijk!

Heb ondertussen de meeste schade van de inbraak van vorige maand wel weer hersteld. Heb mijn paspoort opnieuw aangevraagd in de hoofdstad (jaja, Inga heeft op de Pan-Americana gereden in een Toyota 4WD-pick-up, bergjes, bochtjes, grote vrachtwagens inhalen: SPANNEND en GAAF!!!), muziek is geïmporteerd (gracias Miekos!!) en nieuwe jas is vulkaan-wind-dicht gebleken!

Aankomende tijd wordt het mijn beurt om het project te gaan draaien, want Marcel en Judith gaan richting Nederland om hun baby´tje te krijgen. Vind het wel spannend, maar heb er ten eerste heel erg veel zin en ten tweede heel erg veel vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen!

View, tot zover weer een update over mijn vida hierzo. Ik ben ook erg benieuwd hoe het met iedereen in Nederland gaat, dus please, keep me updated :-)!

Un beso grande!

Inge

p.s. Het adres om veilig pakketjes naar toe te sturen (brieven/kaarten komen helaas niet aan, het moet een pakketje of minstens een dikke envelop zijn... welkom in Guatemala...)
Casa Internacional
Inge Loman
3a Calla 10-24 Zona 1
Quetzaltenango
Guatemala

Update Numero Dos

2006-03-06T12:56:00.000-08:00

Hallo lieve allemaal,

Ten eerste allemaal: Feliz dia del cariño!!! Hier wordt de hele stad echt overspoeld met de zoetste hartjes/beertjes/snoepjes, dus het valt hier niet te missen. Vanmiddag gaan we met de school waarmee Caras Alegres samenwerkt Valentijnsdag met de kinderen vieren, dus dat wordt leuk!

Maar goed, na bijna de hele update numero dos getypt te hebben moet ik helaas het hele verhaal weer opnieuw typen. Deze keer niet omdat ik (als computerwonder) het hele verhaal kwijt geraakt ben, maar omdat mn hele laptop weg is waar ik het verhaal op geschreven had. Er is namelijk zondagochtend heel vroeg ingebroken in ons huis. Ik was dat weekend naar het meer, dus de enige kamer die op slot zat (wat je heel duidelijk aan de buitenkant kan zien) was die van mij. De rest van mn huisgenootjes waren gewoon thuis, maar niemand heeft iets gehoord of gezien. Iemand heeft het raampje van de voordeur ingeslagen, daardooor de voordeur open gemaakt en toen mijn slot van mn kamer opengebroken en mn laptop, mn mp3-speler, mn creditcard, mn paspoort, mn rijbewijs, mn jas (ja, die gave van The Mountain Institute pues!), mn webcam en mn koptelefoon + microfoon meegenomen... Mijn huisgenootjes kwamen daar achter toen ze allemaal met hun katerige hoofd zondagmiddag hun bed uit kwamen en hebben mij toen gelukkig meteen gebeld. Ik ben toen van het meer meteen naar huis gekomen, de schade opgenomen en aangifte gedaan bij de politie. Het enge was dat ze de huissleutels meegenomen hebben, omdat die aan Hans zijn slot hingen, aan de buitenkant, dus ik durfde zondagnacht niet thuis te slapen. Gelukkig mocht ik bij Toon en Monia (een belgisch stelletje die werken voor de stichting) logeren. Gisteren hebben ze gelukkig het slot van de voordeur vervangen en heb ik ook mijn eigen deur weer zwaar vergrendeld. Nu komt het hele gedoe met de verzekering en het vernieuwen van de gestolen spullen. Ik kan dus niet meer vanuit mn kamer met de hele wereld communiceren, dus antwoorden op mailtjes zullen iets langer op zich laten wachten!

Hm, eens zien, de laatste keer dat ik mailde stond ik geloof ik op het punt om naar het meer te gaan... Ja, ik was toen net in Xela aangekomen en had nog een weekendje vrij voordat ik moest beginnen met Caras Alegres, dus even een weekendje chillen aan het meer... dacht ik toen nog... Want na daar 1 dagje gezeten te hebben had een Nederlandse jongen mij met veel gegronde argumenten overgehaald om de hoogste vulkaan van midden-amerika te gaan beklimmen (de Tajamulco)... Dus hele relaxede plan overhoop en ons voorbereid op een heftig weekend! Vrijdagavond kregen we te horen dat we buiten onze eigen slaapspullen ook nog 4,5 liter water en een pakketje kookspullen mee moesten nemen... Slik... dat hadden ze er van te voren effies niet bij verteld! Dus volledig bepakt aan de klim begonnen. Ondanks dat het wel zwaar was en 's nachts ontzettend koud was het het mooiste dat ik ooit meegemaakt had. Eerst zaterdagavond een zonsondergang vanaf een top iets lager dan de Tajamulco, echt in 1 woord betoverend! En daarna zondagochtend om 5 uur mn bed uit, in het donker omhoog klimmen en vanaf 'the top of the world' een zo mogelijk nog betoverende zonsopkomst gezien!! Guhwelduhg! Klik op de foto hieronder voor visuele ondersteuning van dit verhaal!

De week daarna aan de slag met de stichting! Het was wel wennen in het begin, zoveel kinderen die allemaal een stukje van jouw aandacht willen, maar het geeft gelijkertijd zo'n geweldig gevoel dat je iets voor die kinderen kan betekenen!!! Het is nu nog een beetje rommelig allemaal, maar we willen er naar toe om wat gestructureerder activiteiten aan te gaan bieden zowel creatief, educatief als sportief. Maar goed, dat moet natuurlijk wel in samenwerking met de school Edelac waar Caras Alegres mee samenwerkt en dat kost altijd een beetje tijd natuurlijk!

Die week ook mn kamertje een beetje veraangenaamd met een nieuw dekbed en het aansluiten van internet. Dat was echt geweldig, want ik kon met mn laptoppie veel werk voor de stichting doen en ook lekker contact houden met de rest van de wereld. Maar goed, dat is nu dus ffies voorbij... We hebben trouwens ook ruim een week zonder water gezeten. En dat was blijkbaar zo speciaal dat ze kwamen filmen van een plaatselijke nieuwszender en toen zagen we 's avonds onze vuile borden (we gaven de prioriteit qua het gebruik van onze water-reserve aan het doorspoelen van de wc...) terug op de plaatselijke televisie, erg grappig. Gelukkig is het water weer terug, maar nu is gisterenavond onze electriciteit uitgevallen na een enorme kortsluiting (met vuurwerk en al), dus nu maar weer afwachten tot wanneer dat her-aangesloten wordt hihi, welkom in Guatemala!

Nou, door al het gedoe is mn site dus nog helemaal niet bijgewerkt en dat kan ook nog wel een tijdje gaan duren zonder computer... Maar goed, ik heb aanstaand weekend weer wat meer tijd, dus wie weet kan ik ergens een internetcafeetje vinden waar ik dat kan doen!

Tot zover weer deze tweede update! Hele dikke zoenen, un abrazo fuerte!

Inga la gringa

Update Numero Uno

2006-01-29T19:40:00.000-08:00

Bueno gente… waar moet ik beginnen? Om het hele verhaal een beetje leesbaar te houden, maar bij het begin… Afscheid Schiphol was zoals gewoonlijk niet leuk, maar ik vond het wel helemaal fantastisch dat er überhaupt zo’n afscheidscomité was komen opdraven! Vlucht naar Washington okay, lekker twee stoelen voor mezelf en nog een enorm romantisch intermezzo doordat twee vrienden hun vriendinnen ten huwelijk vroegen met de woorden die ik nooit ga vergeten en waar ze vast heel lang over na gedacht hadden: ‘Lieverd, je weet dat we naar Las Vegas gaan, en daar gaan we vooral veel gokken, maar wat ik je nu ga vragen is voor mijn geen gok, maar iets wat ik zeker weet: Wil je met me trouwen?’ Geweldig allemaal, het antwoord was natuurlijk ja, hele Amerikaanse stewardessen-leger op zn Amerikaans reageren: ooh, this is soooo wonderfull, ooh, I think I’ll start to cry… Naja, verder ging de vlucht van Washington naar Los Angeles ook goed en ook vanuit Los Angeles ben ik veilig in Guatemala City aangekomen. Daar meteen met een taxi naar Antigua gegaan, omdat Guatemala City zelf niet echt veilig schijnt te zijn voor toeristen.

Antigua is echt een heel schattig en mooi stadje, snap wel waarom het op de UNESCO-lijst staat! Eerste dag met twee Nederlandse meiden (Liesbeth en Carolien) afgesproken die daar wonen en werken en van hun een aantal tips gekregen over Antigua en omstreken. Had een tripje geboekt om een vulkaan te beklimmen en verder die dag een beetje rondgestruind. Heb op aanraden van Carolien en Liesbeth een mobieltje gekocht, mijn nummer is: 502 585 70446. Ik kon echt om 7 uur ’s avonds mn ogen niet meer open houden vanwege de jetlag, dus weinig spannende avonturen. Volgende dag ook veel bekeken en een wandeltocht gemaakt naar een kruis vanaf waar je over de stad uit kon kijken. Wel onder leiding van de toeristenpolitie voor de veiligheid.

Die avond naar de film gegaan ‘La Hija del Puma’ (dochter van een puma), echt een super indrukwekkende film over de burgeroorlog in Guatemala. Daarna zou ik Carolien meeten Riki’s bar, maar ik was veel te vroeg, dus ik maar als een Remy die bar ingegaan en mij opgedrongen aan twee Australische gasten haha. Echt super met die gasten gelachen en daarna kwam Carolien ook samen met Edwin (ook een Nederlander, van 2 meter 7, kan je je voorstellen hoe die overal bovenuit steekt haha). Nou, feest compleet, echt super gezellig. Daarna nog naar een discotheek maar die ging helaas al om 1 uur dicht. Dag daarna vooral gerelaxed en weer veel rondgelopen. Ik vond Antigua echt bij uitstek een stad om in rond te hangen, lekker in het park een boekje te lezen, mooie gebouwen te bezoeken enzo, geweldig.

Maandagochtend om 5 uur mn bed uit omdat ik de vulkaan Pacaya zou gaan beklimmen. Dus wij met zn allen in een super brakke bus die met een enorme vaart zn weg zocht naar het begin van de vulkaan. Was blij dat ik vanaf daar zelf mocht lopen, ondanks dat het 2 uur steil om hoog was haha. Pacaya is nog een actieve vulkaan en ik kan haast niet omschrijven hoe geweldig het was om daar boven op te staan. Het had iets magisch en tegelijk iets angstig, ik vond het in ieder geval echt een geweldige ervaring! Tijdens het lopen weer veel contacten opgedaan en ’s avonds met de hele groep afgesproken om te gaan eten. Wederom een zeer geslaagde avond!

Toen moest ik toch eens door naar Xela (of Quetzaltenango voor intimi). Dus vervoer geregeld en ik kwam daar rond een uurtje of drie ’s middags aan. Gelukkig was Hans er (nee, even voor de duidelijkheid, dit is géén Nederlander) en die kon mij binnenlaten in mn huis. Hm, nou, tja, wat zal ik er van maken. Laat ik het zo zeggen dat het allemaal een beetje tegenviel. Het huis zelf was op zich prima, maar mijn kamertje had maar een klein raampje die uitkwam op de gang, dus geen daglicht… Ik kon mezelf hier niet echt een jaar lang voorstellen. Anyway, even de stad in gegaan en ook dat was wel even schakelen in vergelijk met Antigua. Xela is veel groter en drukker en tja, Guatemalteekser, dus dat was wel even wennen.

Heb me zelf bij de plaatselijke bevolking trouwens al weer onsterfelijk belachelijk gemaakt door dat ik in de grote overdekte markt een beetje aan het rondstruinen was en hier en daar vroeg wat voor een vruchten enzo het waren. Tot ik op een gegeven moment een zak met allemaal gekleurde soort graantjes zag liggen, dus ik dacht: joh, lekker voor door de yoghurt. Dus ik vragen wat het was, bleek het canarie-voer te zijn . Jaja, Inge la Gringa is op volle toeren! Verder nog wat boodschapjes gedaan en ’s avonds op mn gemakkie voor mn andere huisgenootjes gekookt, maar was eigenlijk bekaf, dus lekker vroeg gaan slapen. Toen ik 12 uur later pas weer wakker werd begreep ik dat ik die slaap wel nodig had. Vanochtend lekker op het balkon aan het Parque Central gegeten en een beetje gewend aan de stad. Helaas hebben we drie dagen geen water in mn huis, dus ik wilde even lekker gaan zwemmen, maar het zwembad was helaas alleen op maandag-, dinsdag- en vrijdagochtend open voor vrijzwemmen, dus dat ging helaas niet door.

Heb voor morgen een tripje geboekt naar het Meer van Atitlán wat heel erg mooi schijnt te zijn. Ik denk dat ik daar nog een paar daagjes blijf. Zondag heb ik met Marcel en Judith afgesproken in hun huis en maandag gaat het echte werk voor de stichting beginnen!

Uitreiking TUI Sustainable Tourism Award

2005-12-18T00:28:00.000-08:00

Na de uitreiking van de Joop Jansen vorige week, was het nu tijd voor de uitreiking van de TUI Sustainable Tourism Award waar ik ook voor genomineerd was. Na een drietal lezingen over Sustainable Tourism (waaronder een uitleg van www.travelsense.nl een gave site waar je veel verschillende duurzaam-toerisme projecten tegenkomt, gebruik link rechts om eens een kijkje te nemen!) was het tijd voor de daadwerkelijk 'price-giving-ceremony', maar helaas, ik viel wederom buiten de prijzen. Maar goed, genomineerd zijn op zich was ook wel gaaf... ik ga gewoon net als bij films op de cover van mn scriptie zetten: Nominated for 2 Oscars...

Donateursmiddag Caras Alegres

2005-12-12T10:46:00.000-08:00

Gisteren was er in het altijd mooie Voorschoten een donateursmiddag georganiseerd door Marcel en Judith voor alle donateurs van de stichting (mijn ouders en zus waren er ook!). Ze gaven een hele presentatie over de vorderingen van afgelopen jaar, de plannen voor komend jaar en wat er allemaal met het gesponsorde geld gedaan werd/wordt. Voor mij was het een kennismaking met veel gezichten 'achter de schermen' en bovendien heb ik een aantal toekomstige vrijwilligers gesproken. Kortom, een hele interessante, gezellig en informatieve middag!

... p.s. nog 1 maandje ...

Uitreiking Joop Jansen Award

2005-12-11T02:18:00.000-08:00

Afgelopen woensdag was de uitreiking van de Joop Jansen-award. Dat is een prijs die elk jaar uitgereikt wordt aan twee categoriën, namelijk die voor het beste stageverslag en die voor de beste scriptie. Voor die laatste was ik genomineerd en de hoofdprijs was €1000! Ondanks dat ik het nog wel tot de short-list van de 4 beste scripties gehaald heb (samen met Ariëlla: gefeliciteerd!!), ging er helaas iemand anders met de 1000 euries vandoor. Maar goed, het blijft een hele eer! Aanstaande woensdag is er de uitreiking van TUI-Sustainable-Tourism-Award, wie weet vallen we daar wel in de prijzen... to be continued...

Overdracht Laptop van Sodexho

2005-11-14T12:10:00.000-08:00

Afgelopen woensdag was het dan zover: dhr. van Zeben van Sodexho kwam persoonlijk langs om de gesponsorde laptop voor de stichting officieel over te dragen. Bij deze wil ik graag dhr. van Zeben nogmaals heel erg bedanken voor zijn moeite namens Caras Alegres!!

Welkom!!!

2005-10-23T06:31:00.000-07:00

Welkom op de site waarop de aankomende tijd alle gebeurtenissen van mij in Guatemala te volgen zijn! Buiten dat ik hier verhalen schrijf van wat ik meemaak staan ook de sponsoren vermeld en is er informatie over de stichting te vinden.
Als jullie opmerkingen willen maken die iedere bezoeker van de site kan lezen kan je op de onderstaande link: Comments klikken. Als je op het envelopje klikt kan je mij direct een mailtje sturen!!

Introductie van mijzelf

2005-10-23T06:20:00.000-07:00

Voor de volledigheid zal ik mijzelf hier introduceren. Mijn naam is Inge Loman en ik ben sinds juni 2005 cum laude afgestudeerd aan de Nationale Hogeschool voor Toerisme en Verkeer te Breda. Tijdens mijn studie heb ik een half jaar aan de Spaanse Universiteit van Gandía gestudeerd en zeven maanden stage gelopen bij de NGO The Mountain Institute in Peru. Buiten dat ik hierdoor vloeiend Spaans heb leren spreken, heeft deze stage mij veel inzicht gegeven in de ‘andere kant’ van het leven, waarbij het mij vooral duidelijk werd dat de rijkdom die wij in Nederland hebben helemaal niet zo vanzelfsprekend is. De kans die Stichting Caras Alegres mij geboden heeft om een jaar lang in Guatemala te mogen werken en iets positiefs toe te kunnen voegen aan de zware levens van deze kinderen en vrouwen heb ik daarom met twee handen aangegrepen.
In de vacature voor coördinator werd duidelijk dat het takenpakket heel uiteenlopend is. Zo wordt er van mij verwacht dat ik de activiteiten binnen de naschoolse opvang en de bijlessen coördineer, contacten onderhoud en uitbouw met de doelgroep, leveranciers, bestaande en potentiële vrijwilligers en andere relaties, oplossingen zoek voor problemen en nieuwe projecten ontwikkel, kortom een hele uitdaging.

Sponsoring

2005-10-23T06:04:00.000-07:00

De schaarse financiële middelen van de stichting worden zo effectief mogelijk ingezet om de doelgroep optimaal te ondersteunen. Hierdoor heeft de stichting niet voldoende financiële middelen om mijn levensonderhoud te kunnen financieren. Mijn vraag is dan ook of u in de mogelijkheid bent om mij hierbij te ondersteunen. In ruil voor uw steun geeft u indirect de kinderen en vrouwen in Guatemala de mogelijkheid zichzelf te ontwikkelen naar een betere toekomst. Bovendien kan uw logo geplaatst worden op deze website en gaan we samen met de kinderen werken aan andere mogelijkheden om u te bedanken voor uw steun. Mocht u vragen hebben over de sponsoring kunt u natuurlijk altijd contact met mij opnemen via 06 2814 0687 of ingeloman@gmail.com.

Mijn rekeningnummer 329968580, t.n.v. Inge Loman te Breda o.v.v. Sponsoring Guatemala